Η ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ…

Για τους γνωρίζοντες την διπλωματική πρακτική δεν προξένησε καμμία έκπληξη η πρωτοφανής αποτυχία της επισκέψεως του κ. Τσίπρα στη Μόσχα. Όταν οι σχέσεις μεταξύ δύο χωρών βρίσκονται σε τεντωμένο σκοινί, όπως τελευταία οι σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Μόσχας, ύστερα και από την λίαν ατυχή ενέργεια του κ. Τσίπρα, στην απέλαση Ρώσων διπλωματών, με εντολή άλλων, δεν σπεύδει ο «Πρωθυπουργός» να μεταβεί εκεί που είναι βέβαιο ότι τον αναμένει πανωλεθρία.

Σε παρόμοιες περιπτώσεις, τον λόγο έχουν έμπειροι και ικανοί διπλωμάτες. Εξομαλύνουν την κατάσταση, καταλαγιάζουν την έχθρα και δημιουργούν συνθήκες ώστε, ο επισκεπτόμενος, αν δεν τύχει θεαματικής υποδοχής, τουλάχιστον να μην φανεί ότι είναι Persona non grata...
Δυστυχώς, ο αδαής και ντιλετάντης πολιτικός κ. Τσίπρας, έχει την λανθασμένη γνώμη ότι, σε επισκέψεις σε ξένες χώρες εκπροσωπεί μόνο τον εαυτόν του και όχι την χώρα του.

Αυτό ακριβώς συνέβη με την πρόσφατη επίσκεψή του στη Μόσχα. Ο κ. Πούτιν, ο οποίος, ως στρατιωτικός κατά βάση, στερείται του αναγκαίου διπλωματικού τακτ, περιφρόνησε τον «Πρωθυπουργό» της Ελλάδος. Η υποδοχή στο αεροδρόμιο ήταν υποδοχή πολιτικού transit. Ίσως, ο κ. Τσίπρας να μην το κατάλαβε. Από τις κατά καιρούς ενέργειές του, φαίνεται, δεν κόβει και πολύ το μυαλό του. Όλα αφήνονται στον αυτόματο πιλότο. Και δεν έχει ούτε κάποιον δισταγμό, που να προέρχεται από αίσθημα αξιοπρέπειας. Όταν πηγαίνει σε ξένα Fora και τολμάει να μιλάει γλώσσα που δεν ξέρει, τι άλλο να πει κανένας;

Στη Μόσχα ήταν επόμενο να αποτύχει. Γιατί πήγε; Τι του είπαν εκείνοι που τον έστειλαν; Γιατί κ. Πάϊατ τον αφήσατε να γελοιοποιηθεί; Ύστερα από τις δηλώσεις του επί πολύν καιρό υπουργού των Εξωτερικών κ. Κοτζιά, ότι προέβη στην απέλαση των Ρώσων διπλωματών με εντολή του κ. Τσίπρα, τι περίμενε να συμβεί και πώς περίμενε να τον υποδεχθούν;

Αλλά, δεν είναι μόνο η υποδοχή. Αυτή είναι δευτερευούσης σημασίας θέμα. Είναι, όμως, δείγμα, πώς θα εξελίσσονταν παραπέρα οι συνομιλίες. Και εξελίχθηκαν κατά τα αναμενόμενα. Η Ρωσία, διά του Πούτιν και του Μεντβέντιεφ, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, του Λαβρώφ, δεν θα έπαιζε με τον αναξιόπιστο κ. Τσίπρα. Τον υποτίμησαν. Έστω και αν ήξεραν ότι υποτιμούν την Ελλάδα. Αλλά, η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται από υπαλλήλους του κ. Πάϊατ και άλλων πρακτόρων των Σκοπίων και να έχει την απαίτηση να της συμπεριφέρονται ως κυριάρχου κράτους.

Λυπούμαι που γράφω αυτές τις γραμμές και αναφέρομαι στην Πατρίδα μου. Θυμάμαι την υποδοχή του Πρωθυπουργού Κων/νου Καραμανλή στη Μόσχα από τον Μπρέζνιεφ και ταράσσεται η ψυχή μου. Σύσσωμος ο λαός της Μόσχας στους δρόμους κρατώντας Ελληνικές σημαίες. Στο αεροδρόμιο το αδιαχώρητο. Όλη η Σοβιετική ηγεσία να υποβάλει τα σέβη της στον Έλληνα πολιτικό ηγέτη. Τώρα;

Γιατί καταντήσαμε έτσι; Τι έφταιξε; Να μην το πω εγώ. Να σκεφθεί ο λαός τι έκαμε και έριξε τη χώρα του στον γκρεμό. Να σκεφθεί από πότε και πώς άρχισε η παρακμή. Η οποία, από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, συνεχίζεται και σήμερα.

Το φιάσκο της Μόσχας πρέπει να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή από τους ερχομένους να κυβερνήσουν τη χώρα. Η Διπλωματία δεν εφευρέθηκε για δεξιώσεις και διακεκριμένη ζωή μερικών ανθρώπων που την υπηρετούν. Έχει σκοπό, έχει ευθύνες. Δημιουργεί σχέσεις κρατών, διατηρεί σχέσεις κρατών, σταματάει πολέμους, προωθεί θέματα τεραστίου ενδιαφέροντος, συμβουλεύει ανόητους και αδαείς πολιτικούς, που η ανευθυνότητα του λαού τοποθέτησε σε καίριες για την ύπαρξη του κράτους θέσεις. Ξέρει τον τρόπο που δεν ξέρουν οι πολιτικοί. Γιατί την αγνοούν;

Ρώτησε ο κ. Τσίπρας, τον Έλληνα Πρεσβευτή στη Μόσχα, να του πει αν ο χρόνος ήταν κατάλληλος να πραγματοποιήσει αυτή την οικτρά επίσκεψή του; Και τι του είπε; Ασφαλώς του είπε να μην πάει. Αν του είπε να πάει, ο κ. Πρεσβευτής να πάει στο σπίτι του. Αν, όμως, του είπε να μην πάει και παρά ταύτα, ευτέλισε τη χώρα, να πάει αυτός, ο κ. Τσίπρας, στο σπίτι του. Αρκετή ζημιά έκανε ως τώρα.