ΕΠΡΕΠΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ;

Τα γεγονότα που βιώνει ο λαός της Ελλάδος, από τότε που υπογράφηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830) και υποτίθεται ότι η Ελλάδα ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος, είναι τουλάχιστον τραγικά. Ανακηρύχτηκε μία γωνία γης και η υπόλοιπη χώρα αφέθηκε από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, στην υποταγή, στην καταπίεση, στην εγκληματική διακριτική δικαιοδοσία του Τούρκου δυνάστη.

Έτσι είχαν αποφασίσει οι φίλοι της, εκείνοι οι εχθροί της… Σε κάθε συνέδριο που μετείχε κάποιος Έλλην ή ξένος, που υποστήριζε τα δίκαια της Ελλάδος, όλα τα αρπακτικά έπεφταν επάνω του να τον κατασπαράξουν...
Δεν έπρεπε η Ελλάδα να ζήσει στην ελευθερία και στην ανεξαρτησία. Είχε διαπράξει τρομακτικά εγκλήματα στο παρελθόν. Κατέβασε από τα δέντρα όλους τους λαούς της Ευρώπης και τους δίδαξε, τον πολιτισμό, τα γράμματα, τις τέχνες, τον τρόπο να ζούν ως άνθρωποι και όχι ως τρωγλοδύτες και ασπάλακες μέσα στο βαθύ σκοτάδι.

Χώρες και ηγέτες, πολιτικοί ή στρατιωτικοί, κάποτε, για να καταλαγιάσουν κάποια τυχόν δυσαρέσκεια των λαών τους, αν και όταν υπήρχε, έδιναν υποσχέσεις για βοήθεια προς την Ελλάδα και πριν από την πάροδο λίγου χρόνου, όλα αυτά τα σκέπαζε η λήθη που μεταφέρει το παρελθόν. Οι πασάδες, όμως, συνέχιζαν το έργο τους. Κάθε πλάτανος σε χωριά και πόλεις ήταν και μιά κρεμάλα για τους «γκιαούρηδες», τους άπιστους γραικούς που τους πήραν τη χώρα και τους διαφέντευαν όπως ήθελαν…

Από καιρού σε καιρό ακούονταν κάποια είδηση που έκανε τους σκλαβωμένους να αναθαρρήσουν: Ο Μόσκοβος αγριεύει. Ο Μόσκοβος ετοιμάζεται να δώσει την ελευθερία στους ομόδοξους Έλληνες. Και οι ευκολόπιστοι Έλληνες, έβγαζαν από την ψυχή τους ένα μέρος από το βάρος της σκλαβιάς και πίστευαν και εναπέθεταν τις ελπίδες τους στον ομόδοξο Μόσκοβο, που κοιτούσε αγέρωχος από μακριά, αλλά δεν κουνούσε ούτε το μικρό του δακτυλάκι.

Γνωστά τα γεγονότα και η πορεία τους. Βλέπετε γράφω για ανθρώπους που ξέρουν. Δεν θα αναλωθώ να μνημονεύσω την Ιστορία. Την γεμάτη αίμα, πόνο και δάκρυα Ελληνική Ιστορία. Θα περάσω στο σήμερα. Η κατάσταση συνεχίζεται χωρίς αλλαγή. Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν. Και περνάμε από το κακό στο χειρότερο.

Ο κακός, ο εκδικητικός θεός, για εκείνους που πιστεύουν σε θεούς, έδωσε στην Ελλάδα τον χειρότερο γείτονα. Γιατί τον άφησαν οι ευρωπαϊκοί λαοί να κατέβει από τις στέπες της Μογγολίας και να εγκατασταθεί σε ιερά εδάφη πολιτισμένων λαών, όπως ήταν η Ιωνία και ο Πόντος; Από εκεί και πέρα, με το κοφτερό του σπαθί και την νοοτροπία του άτεγκτου εγκληματία, πέρασε στις χώρες της Ευρώπης και τιμώρησε και εκείνους που τον άφησαν να εγκατασταθεί πλησίον τους.

Σήμερα, η τουρκική απειλή επαναφέρει τις ιστορικές μνήμες στον 14^ο και 15^ο αιώνα. Η Τουρκία, διογκωθείσα πληθυσμιακώς και αποκτήσασα τεράστια πολεμική μηχανή, με τις ευχές και την συμπαράσταση της Αμερικής και των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης, άρχισε πάλι να διεκδικεί εδάφη και την θάλασσα, που από χιλιετίες βρίσκεται στην πλευρά των Ελλήνων.

Η Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια που έβλεπε να αναπτύσσεται η πολεμική μηχανή της Τουρκίας, με σκοπό να μας υποδουλώσει και πάλι, ή δεν έπραξε τίποτε, ή έπραξε πολύ λίγα. Σε κάθε περίπτωση, δεν έπραξε εκείνα που όφειλε να πράξει. Να εξοπλιστεί κατά τρόπο που να έχει δύναμη αποτροπής οποιασδήποτε τυχοδιωκτικής ενέργειας της Τουρκίας.

Αφεθήκαμε στην πονοψυχία του κάθε Πούτιν, του κάθε Τράμπ, του κάθε ανθέλληνα που μας κορόϊδευε και μας παγίδευε, ώστε να μην μας είναι δυνατόν στην δεδομένη και κρίσιμη στιγμή, να δώσουμε το μάθημα που έπρεπε να πάρει ο κάθε εχθρός. Δεν διδαχθήκαμε τίποτε από την Ιστορία. Τα περάσαμε όλα στο «δεν βαριέσαι». Αν αποφασίζαμε να προμηθευτούμε οπλικά συστήματα που να μας προσφέρουν κάποια εγγύηση, πρώτα κοιτούσαμε πόσα θα φάμε και μετά παίρναμε τα κατώτερα με τιμές διπλάσιες. Αλλά, η ασφάλεια της χώρας δεν ήταν και δεν είναι παιχνίδι. Στις περιπτώσεις αυτές, στις αφαιμάξεις του δημοσίου χρήματος, το οποίο προορίζονταν για τον εξοπλισμό της χώρας μας, η ποινή έπρεπε να είναι θάνατος.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, που παρουσίασαν την άθλια εικόνα του Προέδρου Τράμπ, που εξαπάτησε την «Ελληνική κυβέρνηση» και μετά συνέχισε τον διακοπέντα μήνα του μέλιτος με την Τουρκία, γεννούν το ερώτημα, αν η Ελλάδα έπρεπε ή πρέπει να συνεχίσει να είναι μέλος αυτής της άθλιας συμμαχίας. Διότι, δεν θα σταματήσει εκεί η αθλιότητα, θα συνεχιστεί. Και δυστυχώς προβλέπω ότι, ύστερα από λίγο και το Ισραήλ θα αλλάξει τακτική, προσκολλημένο όπως είναι στην Αμερική. Η Ελλάς πάλι μόνη. Και σε χειρότερη κατάσταση. Γιατί δεν ακολούθησε το απόφθεγμα των Λατίνων: «Si vis pacem para bellum». Εάν θέλεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο…

Η Ελλάδα για να συνεχίσει να ζει ως ανεξάρτητο κράτος, χρειάζεται ανατρεπτικές αλλαγές. Να αλλάξει ο λαός νοοτροπία. Να αποστρακίσει όλα τα οντάρια που παριστάνουν τους πολιτικούς και βλάπτουν τη χώρα. Να επαναφέρει το χαμένο πατριωτικό αίσθημα στον λαό που εξοστράκισε η Αριστερά και το ΠΑ.ΣΟ.Κ από το 1981 και έκτοτε. Και να βρει τρόπο να εξοπλιστεί με καταστροφικά όπλα. Τέτοια ώστε η Τουρκία να χάσει τον ύπνο της. Πού θα τα βρει; Να τα κατασκευάσει. Μπορεί. Αρκεί να θέλει.