Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΘΕΜΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Πέθανε την προπαραμονή των Χριστουγέννων ο Έλλην Θέμης Μαρίνος. Τονίζω τη λέξη για να γίνει κατανοητή, ιδίως από εκείνα τα οντάρια που στην πορεία της βραχείας ζωής τους, δεν έμαθαν να τιμούν την έννοια της λέξης Έλλην. Αναφέρομαι σ’ αυτούς, που το δυστύχημα της χώρας μας τους έφερε να ασκήσουν την κυβερνητική εξουσία. Και να απουσιάζουν όταν πρέπει να τιμηθούν Έλληνες πατριώτες, ενώ τρέχουν αλαφιασμένοι, όταν πρόκειται να παραστούν σε γιορτές μνήμης εγκληματιών και ανθελλήνων.

Ο Θέμης Μαρίνος υπήρξε, όπως πολλοί το ετόνισαν, μία εμβληματική προσωπικότητα. Έφεδρος Αξιωματικός κατά τον πόλεμο του 1940, έφυγε στη Μέση Ανατολή, μετά την Συνθηκολόγηση του 1941 και την κατάληψη της χώρας μας από τα στρατεύματα κατοχής, των Γερμανών, των Ιταλών, των Βουλγάρων και των Αλβανών...
Εντάχθηκε στην εκεί Ελληνική Στρατιωτική Δύναμη, αλλά λόγω της ευφυΐας του, της γλωσσομάθειάς του και της παλικαριάς του, το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής τον ενέταξε στη δική του δύναμη, στην Βρετανική, του απένειμε τον βαθμό του λοχαγού και τον εκπαίδευσε ως σαμποτέρ και αλεξιπτωτιστή.

Με τις ιδιότητες αυτές, τον Οκτώβριο του 1942, συνόδευσε στα βουνά της Γκιώνας την Αποστολή Χάρλιν, για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Δεν θα συγγράψω την βιογραφία του. Θα αναφέρω μερικά στοιχεία από την ζωή του, τη ζωή ενός πολεμιστή και ενός Έλληνος, το ξανατονίζω, πατριώτη. Και το τονίζω διότι, στο παρελθόν, τα αλαλάζοντα κύμβαλα του κομμουνισμού, προσπάθησαν να αμαυρώσουν την ιστορία του και τον κατηγόρησαν ως πράκτορα των Άγγλων…

Τα ίδια αυτά εγκληματικά στοιχεία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, με αρχιαφέντη τον πολύ ήρωά τους, τον σφαγέα αθώων ανθρώπων Θανάση Κλάρα, γνωστόν με το ψευδώνυμο «Άρης Βελουχιώτης», ή με εκείνο που τον ονόμασε ο αρχηγός του Νίκος Ζαχαριάδης, «Μιζέριας», συνέλαβαν στα Θεοδώριανα Άρτας τον Θέμη και προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν. Έζησε από σύμπτωση. Μία γυναίκα που τον είδε κρατούμενο διεμήνυσε σε κάποιον, ο οποίος ειδοποίησε την Αποστολή και με την επέμβαση του παλικαρά Τομ Μπάρνς, έβαλαν την ουρά τους κάτω από τα σκέλη τους και τον άφησαν ελεύθερο.

Η μακρά του πορεία είναι γεμάτη από αγώνες. Στον στρατιωτικό και στον κοινωνικό τομέα. Στην πολιτική δεν ανακατεύτηκε. Ήταν συνετός και γνώριζε πού οδηγούν τη χώρα οι πολιτικοί. Αυτός ήταν ο μεγάλος του προβληματισμός. Δυστυχώς, δικαιώθηκε.

Γνώρισα τον Θέμη Μαρίνο και θεωρώ την γνωριμία αυτή τίτλο τιμής. Ανταμώσαμε στον Σύνδεσμο του ΕΔΕΣ όταν Πρόεδρός του ήταν ο δικηγόρος Δημήτριος Κωστοβασίλης, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του υπουργού Πέτρου Γαρουφαλιά, του οποίου και εγώ ήμουν γραμματέας. Έκτοτε συναντιόμασταν τακτικά σε εκδηλώσεις των εθνικών αντιστασιακών οργανώσεων. Ήταν φάρμακο ηρεμιστικό η συνομιλία με τον Θέμη. Την τελευταία φορά συναντηθήκαμε στο σπίτι του Στρατηγού-Ιατρού Παρμενίωνος Παπαθανασίου, στην Εκάλη. Εκεί κατοικούσε και ο Θέμης.

Σε μία από τις συναντήσεις μας, το 2004, είχαμε συγκρουστεί. Τον Φεβρουάριο του 2004, κατά το δεύτερο δεκαήμερο, πέθανε ο στενός φίλος και συνεργάτης του Θέμη, ο γνωστός και περιβόητος Κρις Γουντχάουζ. Εγώ του είχα πολλά μαζεμένα από την πολιτική του και την πολιτεία του στην Ελλάδα. Έγραψα ένα μακροσκελές άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΕΡΕΥΝΑ», με το οποίο δεν του χάρισα τίποτε και δεν προσπάθησα να αποκρύψω την διαγωγή του, που ήταν ανθελληνική και απαράδεκτη. Ο Θέμης εξαγριώθηκε. Και τα είπαμε σε οξύ τόνο.

Όταν κακοί χειρισμοί συνετέλεσαν στη διάλυση του Συνδέσμου του ΕΔΕΣ στην Αθήνα, με την παράδοσή του σε χέρια άσχετων και εν πολλοίς εχθρικών προς αυτόν, λόγω του ότι πήρα μέρος στην αντιμετώπιση της πράξης εκείνης, ο Θέμης με κάλεσε να μιλήσουμε. Με το ήθος του και την καλή του προαίρεση, μου ζήτησε να μπω μπροστά να βρεθεί μια δίκαιη λύση. Ξανασυναντηθήκαμε και του είπα τα γεγονότα πως δεν υπάρχει κάποια λύση, οπότε σταμάτησε εκεί.

Χθες, 27/12/2018, έγινε η κηδεία του. Είχα ετοιμάσει τον επικήδειο που θα εκφωνούσα. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να τον αποχαιρετήσω. Μία έκτακτη καρδιακή αναταραχή με εμπόδισε να παραστώ. Τον αποχαιρέτησα, όμως, νοερώς. Ήταν ένας μόνιμος στρατιώτης της Ελλάδος. Ήταν ένας από τους λίγους που εκπλήρωσαν στον μέγιστο βαθμό το χρέος τους προς την Πατρίδα. Και τέτοιοι άνθρωποι δεν πεθαίνουν. Όπως είπε ο ήρωας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Στρατηγός Ντάγκλας Μακ Άρθουρ «old soldiers never die. They just fade away». Οι παλαιοί στρατιώτες δεν πεθαίνουν ποτέ. Απλώς εξαϋλώνονται.

Χαρακτηριστική υπήρξε η απουσία της Πολιτείας. Καλώς έπραξε. Οι ήρωες δεν επιθυμούν απονομή τιμών από σκουλήκια. Ο Θέμης Μαρίνος υπήρξε Έλλην, τι δουλειά μπορούσαν να έχουν στην κηδεία του οι ανθέλληνες;

Καλό σου ταξίδι αγαπητέ μου Θέμη. Δεν θα ξεχάσουμε την προσφορά σου στην Πατρίδα.