Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ενίοτε, σε συζητήσεις που κάνουμε για τα ιδεολογικά θέματα, για την τακτική της Αριστεράς κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά το κίνημα του Δεκεμβρίου του 1944 και στη συνέχεια, την καταστροφή που επέφερε στη χώρα με τον Συμμοριτοπόλεμο 1946-1949, ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα και μιλάμε για την συντριβή της Αριστεράς, τον Αύγουστο του 1949.

Μιλάμε για την ήττα των συμμοριτών του Ζαχαριάδη και περιλαμβάνουμε στην ήττα την Αριστερά συλλήβδην. Διαπράττουμε μέγα λάθος.

Η Αριστερά ποτέ δεν ηττήθηκε. Και δεν ηττήθηκε διότι δεν θέλησε την ήττα της η Δεξιά. Ή, διότι, στην πραγματικότητα, πέρα από την περίοδο της διακυβερνήσεως της χώρας από τον Ιωάννη Μεταξά, ποτέ άλλοτε η χώρα δεν είχε δεξιά κυβέρνηση. Μην γελιόμαστε, ούτε με την διακυβέρνηση του Στρατάρχου Παπάγου είχαμε δεξιά εξουσία.

Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Η Αριστερά χόρευε όπως ήθελε. Αφού και ο Γενικός Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου Πασχάλης Κόντας, ήταν ανώτερος αξιωματικός του ΕΛΑΣ.

Οι επεμβάσεις των ξένων παραγόντων, που υποστήριζαν τα εσωτερικά τους πολιτικά παιχνίδια, με πιέσεις στους πολιτικούς της Ελλάδος, για άφεση αμαρτιών στην Αριστερά, όπως έκανε ο πολύς Σιτρίν της Αγγλίας, ή ο Γκρέϊντυ της Αμερικής, μας έβαλαν στον σβέρκο την Αριστερά από το παρασκήνιο και δεν φτάνει που χωρίς ανάπαυλα κυβερνά, διαμαρτύρεται κιόλας συνεχώς, πως καταπιέζεται από τους «φασίστες» που κατέχουν την εξουσία.

Η Αριστερά, μετά την συντριβή των συμμοριτών την 31 Αυγούστου 1949 στον Γράμμο, από τον Ραδιοσταθμό της Σόφιας, στις 16 Οκτωβρίου 1949, με τη φωνή του «Πρωθυπουργού» της προσωρινής κυβερνήσεως του βουνού Δημήτρη Παρτσαλίδη και κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη, έστειλε στην Ελλάδα ένα μήνυμα: “Ο Δημοκρατικός Στρατός δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδα… Γελιούνται θανάσιμα όσοι φαντάζονται ότι δεν υπάρχει πια Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος…”.

Από εκεί και πέρα, η Ελλάδα, παρά του ότι οι Έλληνες νόμιζαν πως απαλλάχτηκαν από το μίασμα του κομμουνισμού, το εύρισκαν πάντα μπροστά τους. Σε όλες της δημόσιες Υπηρεσίες, με τον τρόπο τους και με την ελαφρά και πολιτικάντικη συνείδηση των πολιτικών μας, κατόρθωσαν να καταλάβουν θέσεις και να προωθούν την ιδεολογία τους και το σύστημά τους. Από την άλλη, κραυγαλέα, σε κάθε περίπτωση, διαμαρτύρονταν ότι τους καταπίεζαν και τους καταδίωκαν οι «φασίστες» της Δεξιάς.

Με συνθήματα για την προστασία των «διωκομένων» και αδικημένων από το άδικο κράτος της Δεξιάς, κατέφθασε από την Καλιφόρνια ο επίγειος σωτήρας Ανδρέας Παπανδρέου, να δικαιώσει τους κακοπορεμένους αριστερούς. Αλλά, δεν μας είπε ποτέ, πού βρέθηκαν τόσες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που εντάχθηκαν στο αριστερό ΠΑ.ΣΟ.Κ, τόσες χιλιάδες που συνέχισαν την υπονόμευση του κράτους από τις τάξεις του ΚΚΕ, ποιος τους διόρισε, αφού οι «φασίστες» της Δεξιάς τους καταδίωκαν;

Δεν μας είπαν ποτέ. Ούτε πώς προσχώρησαν στην κυβέρνηση της Επταετίας, στη χούντα των Συνταγματαρχών, όπως την λένε, δεν μας είπαν ποτέ, τι έλεγαν σε μυστικές συναντήσεις με τα στελέχη της κυβερνήσεως εκείνης και μετά βρέθηκαν αντιστασιακοί; Ποιος τους έβαλε στην κολυμβήθρα και τους μεταβάπτισε;

Η λεγομένη Δεξιά, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε, υποστήριξε τους αριστερούς σκανδαλωδώς. Μετά την απελευθέρωση, όλοι οι αριστεροί εκπαιδευτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και στρατιωτικοί, που οργίασαν κατά την περίοδο της ΕΛΑΣιτοκρατίας, επανήλθαν στις θέσεις τους. Μέγας αριθμός ενόπλων ΕΛΑΣιτών, που κατηγορήθηκε για εγκλήματα και δεν ήταν ψέματα, αποφυλακίστηκε και επανήλθε στις δουλειές του. Οι σφαγμένοι, όμως, στον Μελιγαλά, στον Φενεό, στο Κιλκίς, στην Τατάρνα, στο Μυρόφυλλο, στην Μεσοχώρα, στα Πράμαντα, στο Γαλάτσι, στο Κριεκούκι, στη Θήβα και σε τόσα άλλα μέρη, δεν επανήλθαν στα σπίτια τους. Και, δυστυχώς, με ευθύνη της λεγομένης Δεξιάς, οι εγκληματίες δεν τιμωρήθηκαν.

Φθάσαμε στο σημείο, από την άμετρη βλακεία μας, να αποκτήσουμε και κυβέρνηση των παιδιών και εγγονών των εγκληματιών ΕΛΑΣιτών και συμμοριτών. Η οποία, κατά το γνωστό σύστημα, έβαλε τη χώρα στο σταυρόνημα. Ευτυχώς, την τελευταία στιγμή, έβγαλε ο λαός της παρωπίδες και έστειλε στα τσακίδια αυτούς που ωθούσαν την Πατρίδα στον γκρεμό.

Το δε νυν έχον: Μετά τις εκλογές της 7^ης Ιουλίου και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, διαφαίνεται ότι, βαδίζουμε πάλι σε απονομή πράξεων συγχωρήσεως σ’ εκείνους που πόνεσαν τη χώρα. Τα πρώτα στοιχεία, τουλάχιστον στον ιδεολογικό τομέα, είναι απογοητευτικά. Πάλι κυβέρνηση του μισού ΠΑ.ΣΟ.Κ έχουμε. Και δεν θα κατέθετα καμμία διαμαρτυρία, αν η τοιαύτη κατάσταση δεν έθιγε καίρια τους ανήκοντες στην συντηρητική ιδεολογική πλευρά, όπως ο γράφων, διότι, μας δείχνει ο κ. Μητσοτάκης πως, οι ανήκοντες στην συντηρητική ιδεολογία, που σωρηδόν τον ψήφισαν, δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν. Και τα πρώτα δείγματα δόθηκαν με τις τοποθετήσεις στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Η ειδησεογραφία ανέφερε χθες ότι, στελέχη που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, στην Προεδρία της Κυβερνήσεως, θα παραμείνουν αμετακίνητα!!! Δεν είχα ούτε τη γνώμη ούτε την απαίτηση, να γίνει πογκρόμ στους διορισμούς που έγιναν από την κυβέρνηση Τσίπρα. Βεβαίως, ένας έλεγχος πρέπει να γίνει και να αποκατασταθούν οι αδικίες. Αλλά, ομαδικές απολύσεις δεν ωφελούν. Δεν ωφελεί, όμως, την παράταξη και η παραμονή εκλεκτών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε καίριες θέσεις της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας. Διότι, αυτή τη φορά ψηφίσαμε με φανατισμό και μανία να αποτινάξουμε από τον σβέρκο μας την ανικανότητα και την αναξιοπρέπεια, να διώξουμε εκείνες τις παρουσίες που προσέβαλλαν τη χώρα μας, αλλά στο μέλλον, τέρμα τα διλήμματα. Το καρώτο δεν περνάει πλέον. Και αν ο ολετήρας Βαρουφάκης ίδρυσε Κόμμα και πήρε ψήφους, όπως και ο ανεκδιήγητος Βελόπουλος, γιατί δεν μπορούμε να ιδρύσουμε ένα πραγματικά πατριωτικό, συντηρητικό Κόμμα, που να έχει σκοπό την προκοπή και την προστασία της Πατρίδος; Πιστεύω ήλθε ο καιρός…