ΤΟ ΞΕΣΑΛΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Από το 1974, το έτος εκείνο που ονομάστηκε ψευδεπίγραφα έτος της «Μεταπολίτευσης», η Ελλάδα ζει κάτω από την επικυριαρχία της Αριστεράς. Η πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, του ανόητου ταξιάρχου Ιωαννίδη, συμπαρέσυρε στην πτώση και πολλές αξίες, τις οποίες ο Ελληνικός λαός τιμούσε και σέβονταν. Εκτός από εκείνους, οι οποίοι εκ της ιδεολογίας τους και της πολιτικής τους φιλοσοφίας, σέβονταν μόνο ό,τι τους είχαν πει οι ινστρούχτορες μέσα στις γεμάτες καπνούς και δυσωδία γιάφκες.

ΩΣ ΠΟΤΕ ΤΥΦΛΟΙ ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ;

Αγωνιζόμαστε χρόνια. Μια ζωή. Προσδοκούμε καλλιτέρευση της ζωής μας. Των συνθηκών μέσα στις οποίες θα κινηθεί και θα επιβιώσει η Πατρίδα μας. Καλλιτέρευση των συνθηκών μέσα στις οποίες θα ζήσουν τα παιδιά μας. Τα εγγόνια μας. Η φυλή μας…

Πορευόμαστε διαρκώς στον ίδιο δρόμο. Στον δρόμο που δεν επιλέγουμε εμείς αλλά σ’ αυτόν που μας δείχνουν άλλοι. Και πορευόμαστε θέλοντας και μη. Πού πάμε;

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…

Δεν πιστεύω, όσο και αν μερικοί ισχυρίζονται το αντίθετο, ότι, η σημερινή πολιτική στην Ελλάδα έχει κανένα σημείο συγκρίσεως με οποιαδήποτε ασκήθηκε στο παρελθόν και από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Ακόμα και η κυβέρνηση του ΓΑΠ, λόγω μερικών στελεχών που σέβονταν τους θεσμούς, έστω και για να κρατούν τα προσχήματα, ή να μην εκτίθενται οι ίδιοι πέρα από τα όρια, δεν έφθασε στο σημερινό επίπεδο αθλιότητας.

Είχα ζήσει στο παρελθόν, από πολύ κοντά μάλιστα, ως γραμματεύς βουλευτού και υπουργού, πολιτικές αθλιότητες, αντιπαραθέσεις που ξεπερνούσαν τα όρια του επιτρεπτού, χειροδικίες μέσα στην αίθουσα της Βουλής, βρισιές και απειλές, αλλά όταν ηρεμούσαν οι θερμόαιμοι η τάξη αποκαθίστατο και επανέρχονταν η κανονική λειτουργία...