ΤΟ “ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ” ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ…

Επανειλημμένως γίνεται λόγος, είτε σε συναντήσεις σκεπτόμενων ανθρώπων, είτε σε διαλογικές συζητήσεις στα ΜΜΕ, είτε σε συγκεντρώσεις φίλων, όπου  συζητούνται εκτενώς, απόψεις για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Αναφέρονται τα οράματά της, οι επιδιώξεις της και το θέμα περιτυλίγεται με κάποιες φιλοσοφικές έννοιες χωρίς ουσία. Προφανώς, δολίως για να ξεστρατίσειi από τον πραγματικό δρόμο και να μην αναγκαστούν να μιλήσουν οι “επαΐοντες” ευθέως για το πραγματικό πρόσωπο της Αριστεράς, από την εποχή που ο Σαιν Σιμόν την καθιέρωσε, μέχρι που ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ την αποκάλυψε σε όλο της το μήκος και πλάτος και την διέλυσε...

Υπάρχουν και εκείνοι, που ανοήτως αναμειγνύουν στις συζητήσεις την φθορά που προκάλεσε στο “ηθικό  πλεονέκτημα” της Αριστεράς ο κ. Τσίπρας, ως εάν ο άνθρωπος αυτός να είναι κάποιος πολιτικός φιλόσοφος, με εκτενές φιλοσοφικό και κοινωνιολογικό έργο και οι πράξεις του ήλθαν σε αντίθεση με τις διακηρυγμένες ιδέες του. Δεν ξέρω αν στους ισχυρισμούς αυτούς χωράει ένα μακρόσυρτο γέλιο, ή ένας βαθυστόχαστος προβληματισμός.

Αφήνουν στην άκρη οι άνθρωποι που συνδιαλέγονται, την προέλευση και την μάθηση του κ. Τσίπρα και τον εμπλέκουν σε θεωρίες που ο ίδιος ίσως ποτέ δεν έχει ακούσει. Δεν γνωρίζω τι διδάσκουν στις γιάφκες όπου συγκεντρώνονται ακόμα οι νοσταλγοί του ΚΚΕ και τα μειράκια τα οποία θέλουν να πάρουν τη σοφία των παλαιότερων, όπως έκανε και ο κ. Τσίπρας στην νεαρή του ηλικία, τότε που άκουγε τους ινστρούχτορες του ΚΚΕ να αναλύουν τις θέσεις του και να επαινούν αμετανόητα την τακτική του και την πορεία του. Πρόβαλλαν τα επιτεύγματά του, τους αγώνες του, την επιθυμία για επανάληψη, δίδασκαν και λίγα περί Μαρξισμού, έστω και αν τη θεωρία του Μάρξ δεν μελέτησαν ποτέ, γιατί οι ινστρούχτορες αυτοί ήταν αγράμματοι.

Θεωρώ λοιπόν, όχι απλό και δόλιο ξεστράτισμα, αλλά επικίνδυνο ολίσθημα, να μιλούν για ηθικό πλεονέκτημα  της Αριστεράς, τώρα μάλιστα, που έχουν αποκαλυφθεί σε όλες τις χώρες όπου επικράτησε τα εγκλήματα που διέπραξε. Και τα εγκλήματα εκείνα δεν είχαν καμμία δικαιολογία και δεν στηρίζονταν σε καμμία ηθική.

Δεν θα σχολιάσω την τακτική που εφάρμοσε η Αριστερά παγκοσμίως, εξαπατώντας τους λαούς με σαθρά επιχειρήματα, για το άτεγκτο πρόσωπο του Καπιταλισμού, ή το μετέπειτα εφευρεθέν εκμεταλλευτικό πρόσωπο του Νεοφιλελευθερισμού. Αυτά είναι στάχτη στα μάτια εκείνων που θα ήθελαν και έχουν τα προσόντα, να ασχοληθούν και να αναλύσουν οικονομικές θεωρίες, να κάνουν συγκρίσεις και να καταλήξουν σε επιλογές πολιτικών συστημάτων. Το ζητούμενο τώρα είναι, αν υπήρξε ποτέ, γιατί αποκαλύφθηκε ότι πλέον δεν υπάρχει, ηθικό πλεονέκτημα στην Αριστερά.

Οι αγώνες της Αριστεράς στη χώρα μας, οι οποίοι ξεκίνησαν με στήριγμα τις θεωρίες του Μάρξ και του Ένγκελς και στη συνέχεια τις αναλύσεις αυτών από τον Λένιν, για να καταλήξουν στην εφαρμογή από τον Στάλιν, όχι μόνο δεν είχαν ηθικό πλεονέκτημα αλλά και το όραμά τους ήταν βουτηγμένο μέσα στην προδοσία και στο αίμα.

Οι οργανώσεις που δημιούργησε η Αριστερά γενικώς, κάτω από την εποπτεία του ΚΚΕ, όταν της δόθηκε η ευκαιρία και θεώρησε τον χρόνο κατάλληλο να καταλάβει την εξουσία με τη βία, όπως την δίδασκαν οι θεωρητικοί του αναρχισμού, αρχικώς οι Μπακούνιν και Κροπότκιν και αργότερα μέγας αριθμός Ρώσων κομμουνιστών, όπως ο Λένιν, ο Μπουχάριν, ο Τρότσκυ, ο Τζερζίνσκυ και άλλοι, είχαν στη δομή τους στοιχεία εγκληματικότητας και αφανισμού των αντιπάλων.

Η Αριστερά δεν πρόβαλλε ποτέ επιχειρήματα δημοκρατικής υφής,   κινούνταν πάντα μέσα στην φιλοσοφία της βίας. Η δομή της ήταν περισσότερο συνταιριασμένη με την θεωρία του Ραημόν Αρόν. Δεν ενδιέφερε τα στελέχη της αν οι πράξεις τους ήταν προδοτικές, αν ήταν δολοφονικές, αν έλεγαν ψέματα, αν θα έφερναν μια νέα τάξη πραγμάτων στην πολιτική και στη διακυβέρνηση των χωρών που θα έκανε τους λαούς δούλους. Πρόβαλλαν την μέχρι τότε τακτική του κεφαλαίου που σκοπό του έχει την απόκτηση οφελών, αλλά σιωπούσαν στην επιδίωξη του απόλυτου κρατισμού, στον απόλυτο έλεγχο της ζωής των ατόμων, από την οργανωμένη κομματική νομενκλατούρα, κατά την ρωσική έκφραση.

Το ΚΚΕ, κατά την περίοδο της κατοχής της Ελλάδος από τα Στρατεύματα της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Βουλγαρίας, οργάνωσε δήθεν αντιστασιακές οργανώσεις, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ, ΕΛΑΝ, με τις οποίες, όπως διακήρυξε, θα πολεμούσε τους κατακτητές. Και όπως αποδείχτηκε, τότε και αργότερα με τα εγκληματικά του κινήματα, τον μόνο που ήθελε να πολεμήσει και να εξοντώσει ήταν ο Ελληνικός λαός. Η διακήρυξη του Γληνού και οι πράξεις που ακολούθησαν με τα προδοτικά σύμφωνα που υπέγραψαν τα στελέχη του ΚΚΕ με τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους, καταδεικνύουν έναν άκριτο αμοραλισμό και δεν τονίζουν σε καμμία περίπτωση κανένα ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Η προπαγάνδα την οποία ανέπτυξε, στις περισσότερες περιπτώσεις με καλοπληρωμένα φερέφωνα, προώθησαν τις επιδιώξεις της Αριστεράς, σε σημείο ώστε, μία κακώς νοούμενη αριστερίζουσα κλίκα, να καταλάβει την εξουσία, εκμεταλλευόμενη τα λάθη των αστών πολιτικών και να επιφέρει καταστροφές σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, οι οποίες θα χρειαστεί πολύς χρόνος να αποκατασταθούν. Διότι, η Αριστερά δεν είχε ποτέ υπ’ όψιν της ότι, θα αναρριχούνταν στην κυβερνητική εξουσία και δεν φρόντισε ποτέ να προετοιμάσει ικανά στελέχη για την άσκηση αυτής.

Η τελική διαπίστωση είναι ότι, η Αριστερά κινούνταν πάντα σε ένα ευρύ πεδίο άκριτου αμοραλισμού και το ηθικό πλεονέκτημα ήταν ένα απλό κατασκεύασμα, από ανθρώπους που περίμεναν να ανασηκώσουν το κεφάλι τους από την αφάνεια και να απολαύσουν ωφελήματα, στον πολιτικό, στον κοινωνικό, στον οικονομικό τομέα. Ο από μηχανής θεός που προέκυψε στην Ελλάδα, ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε όλα τα προσόντα να προωθήσει την επιδίωξη αυτών των εξελισσομένων στελεχών. Τα οποία, αφού ωφελήθηκαν στο έπακρο κατά την διεφθαρμένη ΠΑΣΟΚική περίοδο, διέγνωσαν μετά την αποσύνθεση και πέρασαν στην άλλη πολιτική οργάνωση, στον ΣΥΡΙΖΑ, που αυτή τη φορά είχε αρχηγό χωρίς προσόντα, αλλά η πεπατημένη του Ανδρέα συνεχίζονταν.

Έτσι, είδαμε στελέχη της Αριστεράς, που μιλούσαν για ηθική και ισονομία, να δηλώνουν τεράστιες περιουσίες, τεράστια ποσά χρημάτων κατατεθειμένα σε ξένες τράπεζες και άλλες φορές να συμβαίνει το εξωφρενικό, να μην τα δηλώνουν καθόλου, ισχυριζόμενοι ότι λησμόνησαν. Αυτά είναι τα ηθικά ερείσματα της Αριστεράς; Ή είναι η απόλυτη ανηθικότητα; Και ποίοι είναι αυτοί που μίλησαν και μιλούν για ηθικό πλεονέκτημα; Είναι μερικά άτομα που επέβησαν στο άλογο ενός παραποιημένου και κακοποιημένου Μαρξισμού, τον οποίο χρησιμοποίησαν όχι για να βελτιώσουν τις μάζες αλλά για να τις εξαπατήσουν. Και το επέτυχαν.