ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ…

Οι εθνικοί μειοδότες, που προχώρησαν στην υλοποίηση της αποφάσεως της Ε’ Ολομέλειας του ΚΚΕ, που ελήφθη τον Ιανουάριο του 1949 λίγο πριν την συντριβή των συμμοριτών του Ζαχαριάδη και του Γούσια στο Βίτσι και στον Γράμμο, αγωνίζονται με όλους τους τρόπους, για να πετύχουν μία αποδοχή από τον λαό. Δεν αγωνίζονται για να συνεχίσουν να κυβερνούν. Ξέρουν ότι αυτό πέρασε και θα καταγραφεί σε μαύρες σελίδες της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας.

Την απόφαση που υλοποίησαν οι εθνικοί μειοδότες, αρνήθηκαν δύο φορές να αποδεχθούν ακόμα και οι καπεταναίοι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ακόμα και ο αρχισυμμορίτης Γιώργος Γιαννούλης. Διότι, ...
δεν δέχονταν εκείνη την γραμμή του ΚΚΕ, απόφαση του Ζαχαριάδη υπαγορευθείσα προς αυτόν από τους ξένους πάτρωνές του. Ο Γιαννούλης που δεν δέχονταν την απόφαση του ΚΚΕ δικάστηκε, με αιτιολογία ότι δεν προετοίμασε καλά μία μάχη και κατά τρόπο δόλιο, εκτελέστηκε στον Γράμμο.

Ο Γιαννούλης είχε πληροφορίες από την Άνοιξη του 1948 ότι, ο Ζαχαριάδης θα επανελάμβανε παλιά απόφαση του ΚΚΕ, για αυτονόμηση της Μακεδονίας και Θράκης, θέμα που τέθηκε από τους Βουλγάρους στην Γ’ Διεθνή και την Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία, στη Μόσχα το 1924 και έγινε αποδεκτό από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ. Για την αποδοχή της προτάσεως εκείνης και την υπογραφή της συμφωνίας, αντέδρασε σθεναρώς, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Γιάννης Κορδάτος. Την αντίδρασή του πλήρωσε δύο φορές: την μία με την διαγραφή του από το ΚΚΕ και τη δεύτερη με την εκτέλεση του γιού του από την ΟΠΛΑ.

Η συνωμοσία που έγινε σε βάρος του διοικητού της 102 Ταξιαρχίας των συμμοριτών Γιώργου Γιαννούλη και η πισώπλατη εκτέλεσή του, πριν εκδοθεί η γνωστή απόφαση του ανταρτοδίκη Γκαστή, ο οποίος βαρύνεται με εκτελέσεις εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανταρτών και στρατιωτών, είναι καταγεγραμμένη στο βιβλίο του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, «ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ», επίσης ταξιάρχου των συμμοριτών.

Κατά πολλές μαρτυρίες, του Αλέκου Κουτσούκαλη ιδιαιτέρως, αλλά και άλλων, όπως του διδασκάλου Γεωργίου Καρατζιά, με τους οποίους είχα πολύωρες, πολύμηνες και πολυετείς συνομιλίες, ο Τάκης Γκαστής απέφευγε τελείως να αναμειχθεί στις συζητήσεις, η δολοφονία του Γιαννούλη έγινε από τον Γούσια με εντολή του Ζαχαριάδη, διότι ο Γιαννούλης αντιδρούσε αποφασιστικώς με όποια σκέψη για παραχώρηση εδαφών στους Σλαβομακεδόνες. Η παραχώρηση εγκυμονούσε κινδύνους για τα χωριά του Γράμμου, που ένα από αυτά ήταν και το δικό του, το Βουρβουτσικό, αργότερα ονομασθέν Επταχώρι.

Ναι μεν ο Γιαννούλης ήταν κομμουνιστής από τα φοιτητικά του χρόνια, έγινε δικηγόρος και Γραμματέας του Σοφούλη, όπως και έφεδρος Αξιωματικός που πολέμησε το 1940-41, φαίνεται, είχε μέσα του και εθνικές ευαισθησίες. Και δεν έστεργε να δοθεί η Ελληνική γη στους Σλαβομακεδόνες, όπως επιδίωκε ο Τίτο, ο Ζαχαριάδης, ο Τζήμας και άλλα σαπρόφυτα του ΚΚΕ. Για τη θέση του εκείνη, που την υποστήριζε από την περίοδο του ΕΛΑΣ, δεν είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Κόμματος. «Το Κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος», (Γ.Παπανδρέου), δεν συγχωρεί όποιον δεν του έχει εμπιστοσύνη και όποιον θέλει να εξοντώσει τον τυλίγει σε σκευωρία.

Όλα αυτά, οι νεοφώτιστοι καπεταναίοι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα έλαβαν υπ’ όψιν τους και προχώρησαν στην παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας,  μακεδονικής εθνότητας, μακεδονικής γλώσσας και ό,τι άλλο αυτές οι παραχωρήσεις συνεπάγονται. Το έγκλημα αυτό είναι διαρκές και δεν υπόκειται σε παραγραφή. Οι εθνικοί συνωμότες πρέπει να έχουν πάντα υπ’ όψιν τους ότι θα δικαστούν. Όχι μόνο από τον λαό και την ψήφο του. Θα δικαστούν και θα καταδικαστούν επί εσχάτη προδοσία. Πότε θα γίνει αυτό; Δεν μπορώ να υπολογίσω τον χρόνο. Μπορώ, όμως, να υπολογίσω ότι θα γίνει. Και η ποινή θα είναι βαρειά. Τέτοια που επιβάλλεται σε προδότες της Πατρίδας.