Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.

Δεν έτρεξα να δώσω το παρόν, καταθέτοντας τη θλίψη μου και την οργή μου. Δεν θέλησα να κρίνω, να κατακρίνω, να στιγματίσω, να χαρακτηρίσω, ιδιότητες ανθρώπων, που η κακή μοίρα και η άμετρη ανοησία των συμπολιτών μας, τοποθέτησε στο πηδάλιο της χώρας μας. Της χώρας μας που κινείται με όλους τους ανέμους σε αντίθεση. Της χώρας μας που παλεύει στα άγρια κύματα και οδεύει χωρίς προορισμό.

   «Για το πλοίο που δεν έχει προορισμό κανένας άνεμος δεν είναι ούριος», έλεγε ο Ρωμαίος φιλόσοφος Λεύκιος- Ανναίος Σενέκας. Και αποδεικνύεται, δυστυχώς ότι, η χώρα μας βρίσκεται στον απέραντο και φουρτουνιασμένο ωκεανό, χωρίς πυξίδα. Χωρίς προορισμό…

   Δεν θα προβώ σε χαρακτηρισμούς και κρίση των προσώπων που μας κυβερνούν. Το ξέρει ήδη ολόκληρος ο λαός ότι, τα πρόσωπα αυτά δεν είναι τα καλλίτερα. Δεν είναι τα ικανότερα. Αποδείχτηκαν εντελώς ανεπαρκή σε μία τραγική κατάσταση που έζησε η χώρα μας. Δεν μπορώ να βεβαιώσω, αν στο πηδάλιο ήταν άλλα άτομα, της άλλης πλευράς, στην παρούσα τραγική κρίση τα πράγματα θα πήγαιναν καλλίτερα. Συγκρίνοντας το παρελθόν, τότε που ετούτη η παράταξη που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία και τότε έκαιγε την Αθήνα, εκείνοι που κυβερνούσαν και είχαν την ευθύνη, με πρώτον αρμόδιο τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που ήταν Υπουργός Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως, δεν έπραξαν τα δέοντα.

   Άφησαν ατιμώρητους εκείνους που έκαψαν ανθρώπους, για να εκφράσουν το μίσος τους προς την αστική τάξη. Την τάξη αυτή, που σήμερα γλείφουν και τα συμφέροντά της υποστηρίζουν με κάθε τρόπο.

   Λυπούμαι πολύ, αλλά, ο Φίχτε έλεγε ότι «η αλήθεια πρέπει να λέγεται έστω και αν πρόκειται να χαλάσει ο κόσμος»… Δεν θα κάνω τη χάρη στην παράταξη που από ολιγωρία απογοήτευσε τον Ελληνικό λαό, ο οποίος, για να εκδικηθεί την παράταξη εκδικήθηκε τη χώρα του και ανέβασε στην εξουσία τους εχθρούς και ακαταλλήλους ερασιτέχνες πολιτικούς του αισχίστου είδους.

   Κάηκαν 100 σχεδόν άνθρωποι. Ίσως και περισσότεροι. Σε μία ημέρα. Δεν αναφέρομαι σε σπίτια και σε δέντρα. Αναφέρομαι στις αθώες ψυχούλες που μαρτύρησαν μέσα στις φλόγες, που κάποιο δόλιο, εγκληματικό χέρι, για κάποια συμφέροντα, ντόπια ή ξένα, σήκωσε τον πυρσό και δημιούργησε την τραγωδία. Τόσοι άνθρωποι δεν σκοτώθηκαν σε μια ημέρα, ούτε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε στον Πόλεμο το 1940 στην Ελλάδα.

   Πού ήταν η κρατική μέριμνα; Πού ήταν η πολιτική προστασία; Πού ήταν το σχέδιο αποφυγής, εκκενώσεως οικισμών, πυροπροστασίας και διασώσεως ζωών; Δεν είχε ο κρατικός μηχανισμός πείρα; Ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό στην Ελλάδα; Δεν ήταν. Απλώς, το κράτος υπήρξε απόν. Οι υπεύθυνοι, ό,τι και να ισχυρίζονται, έχουν όλη την ευθύνη της τραγωδίας. Θα δικασθεί κανένας; Αστεία πράγματα…

   Σε άλλη περίπτωση θα φώναζα στεντορίως: να φύγουν οι ανίκανοι. Να φύγουν αυτοί που με την ανικανότητά τους δεν απέτρεψαν το έγκλημα και έγινε τραγωδία. Να φύγουν οι ανθέλληνες και να προσαχθούν σε έκτακτα στρατοδικεία. Αλλά; Ποίοι θα είναι οι ερχόμενοι φωστήρες; Θα αναζητήσουν ευθύνες; Θα αποκαλύψουν τους ενόχους; Τίποτε από αυτά δεν θα γίνει. Όπως δεν έγινε και στο παρελθόν. Ένοχοι αμείφθηκαν με αξιώματα. Και το ερώτημα σήμερα προβάλλει έντονα: θα συνεχίσουμε για πολύ αυτήν την πορεία; Ας σκεφθούν όλοι οι Έλληνες.