Τα
θλιβερά γεγονότα, τα οποία συνέβησαν στη χώρα μας και αναφέρομαι στις
πυρκαγιές, με την επιδειχθείσα ανικανότητα, ίσως και αδιαφορία των αρμοδίων, τα
οποία είχαν ως συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους εκατό και πλέον συμπολίτες μας,
απέδειξαν και την κακότητα, την αποχή από τον πυρήνα της κοινωνίας μας των
ρασοφορεμένων ταγών ενός τμήματος του λαού μας.
Οι δηλώσεις μητροπολιτών που έγιναν αμέσως
μετά, ή διαρκούντων των φονικών πυρκαγιών, από ανθρώπους που θα έπρεπε να
πρωτοστατήσουν στην απάλυνση του πόνου των παθόντων και των συγγενών των
θανόντων, κάθε άλλο παρά κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση. Άφησαν να εκρεύσει
από το στόμα τους ασύγκριτη κακία, φθάνουσα τα όρια της εκδικήσεως...
Είναι γνωστό ότι, ο θρησκευτικός φανατισμός
οδηγεί τους ανθρώπους έξω από τον δρόμο της λογικής, αλλά οι ταγοί της
Εκκλησίας οφείλουν να πορεύονται με μετριοπάθεια, έστω και αν έχουν χάσει την
ορθή τους πορεία προς τον ανθρωπισμό και την αγάπη. Οι άνθρωποι αυτοί, στους
οποίους θα αναφερθώ ευθύς παρακάτω, την ώρα που ακόμα οι καπνοί από τα καμμένα
κορμιά παιδιών και άλλων ανθρώπων, όπως και των σπιτιών, δεν είχαν κατασιγάσει,
βρήκαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν στον κόσμο την εκδικητικότητα του θεού, τον
οποίον προτείνουν στα πληρώματα των εκκλησιών τους να πιστεύουν.
Είπε ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και
Καλαβρύτων Αμβρόσιος: «Σε καιρούς αποστασίας από τον δρόμο του θεού θα
εκδηλώνεται η οργή του…». Ο δε Μητροπολίτης Γορτυνίας και Μεγαλουπόλεως μίλησε
για «πύρ εξ ουρανού…». Καμμία έκπληξη καθ’ όσον αφορά τους δύο αυτούς
ρασοφορεμένους ιεροεξεταστές του Μεσαίωνος. Είπαν σε άλλες περιπτώσεις και
χειρότερα. Ας τα ακούσουν και ας τα κρίνουν εκείνοι που συνωστίζονται στις
εκκλησίες τους να τους ακούσουν και να τους φιλήσουν το χέρι. Με αφήνουν
αδιάφορο εντελώς.
Όμως, παρά το ότι, δεν ανήκω σε εκκλησίες,
σε θρησκείες και σε αιρέσεις, δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι σατανισμοί, ούτε οι
Σιμωνίες, ούτε οι μαύρες μαγείες, ούτε οι εξορκισμοί, ούτε τα παραμύθια των
πατέρων Ιουδαίων που πέρασαν στην ελληνική θρησκεία, έχω και εγώ τις συμπάθειές
μου σε ανθρώπους που υπηρετούν την Εκκλησία.
Ευτύχησα στην ζωή μου να γνωρίσω
πραγματικούς θεοσεβείς και εκκλησιαστικούς ηγέτες. Από τα νεανικά μου χρόνια
γνώρισα τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Βούλτσο, αργότερα Επίσκοπο Νέας Σμύρνης.
Γνώρισα τον μέγα πνευματικό ιερωμένο, τον Μητροπολίτη Γερμανίας, Αυγουστίνο
Λαμπαρδάκη, στα χρόνια της παραμονής στο Βερολίνο, όπου άφησε εποχή και τις
καλλίτερες εντυπώσεις στην Ελληνική κοινωνία του Βερολίνου, ως επίσκοπος εκεί.
Γνώρισα τον Αρχιμανδρίτη Μελβούρνης και
κατόπιν Μητροπολίτη Αδελαΐδος, τον Παύλο Λάγιο, έναν εξαίρετο εξ Άρτας
συμπατριώτη, ο οποίος διώχτηκε από τον Στυλιανό και το κατεστημένο του… Γνώρισα
και συνδεθήκαμε με φιλία, τον Γερμανό Μητροπολίτη Βερολίνου Peter Wollbrandt, έναν πανεπιστημιακό
καθηγητή τεραστίου κύρους.
Έτσι, δεν βάζω όλους τους ρασοφόρους στην
ίδια γραμμή. Είχα αποκτήσει συμπάθεια, χωρίς αυτόν να τον γνωρίζω, για τον
πολυσπουδασμένο στο ΜΙΤ Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο
Χατζηνικολάου. Παρακολουθούσα την πορεία του. Συνέκρινα τα πεπραγμένα του με
εκείνα του Αρχιεπισκόπου και τον είχα τοποθετήσει πολύ ψηλά. Ώσπου μια ημέρα,
τώρα με τις φονικές πυρκαγιές, ο ίδιος παραπάτησε και έπεσε πολύ χαμηλά. Κρίμα.
Ακολουθώντας και αυτός τον κακοτράχαλο δρόμο των δύο παραπάνω
αναφερθέντων Μητροπολιτών, έκανε εντελώς άστοχες, τουλάχιστον για την
περίπτωση, δηλώσεις. Ενώ οι κραυγές και οι κοπετοί συνεχίζονταν από τους
συγγενείς των αδικοχαμένων και οι καταστροφές των πάντων κάπνιζαν ακόμα, ο κ.
Νικόλαος είπε: «Ευτυχώς καμμία εκκλησία και κανένα προσκυνητάρι δεν υπέστη την
παραμικρή ζημία, ούτε καν μουντζούρα…». Τι του απαντάει κανείς; Θα απαντούσα
όπως απάντησε ο Άγιος Βερνάρδος στον Πάπα Ονώριο τον Β’, αλλά ας το πάρει το
ποτάμι. Δεν διορθώνονται αυτοί από όσα ΜΙΤ και από όσα άλλα πανεπιστήμια κι αν
περάσουν. Ο θρησκευτικός φανατισμός είναι ανίατη ασθένεια. Κρίμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου