Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου
τελείωσαν. Έδωσαν ένα αποτέλεσμα, το οποίο πολλοί θεωρούν ικανοποιητικό, άλλοι
το βλέπουν με σκεπτικισμό και άλλοι το θεωρούν ως απαράδεκτο. Θα εξηγήσουμε τις
πλευρές αυτές, οι οποίες θέλουν πολλή σκέψη και σωστή ανάλυση.
Τώρα θα πούμε εξ αρχής ότι, το αποτέλεσμα
των εκλογών, καίτοι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανοποιητικό, διότι περιέχει
στοιχεία που αποδεικνύουν την πολιτική ανωριμότητα του Ελληνικού λαού,
εντούτοις είχε την καλή του πλευρά. Απάλλαξε τη χώρα από τα βδελυρά φαντάσματα,
που με την παρουσία τους ακόμη, έριξαν τη χώρα και τον λαό της στα τάρταρα.
Ήταν φυσικό....
Ο λαός τελευταία έδειξε ότι κουράστηκε από
την ακατάσχετη ψευδολογία, από την ανάξεση παλαιών πληγών, από την αναμόχλευση
ενός αιματηρού παρελθόντος, το οποίο είχε να δείξει κόκκαλα και στάχτες. Αυτά
δεν τα ήθελαν οι σοβαροί και νοήμονες άνθρωποι, ανεξαρτήτως ιδεολογικής
τοποθετήσεως. Τα ήθελαν, όμως, τα ανεύθυνα μειράκια, τα γαλουχημένα στις
γιάφκες του κομμουνισμού, με τα συνθήματα του ρεβανσισμού και την επάνοδο σε
μία κατάσταση μίσους και διχόνοιας.
Μειράκια, τα οποία, ποτέ στη ζωή τους δεν
εργάστηκαν, δεν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία, στο γενικό σύνολο, βουλιαγμένα
στον βούρκο της απραγίας, εχθρικώς τοποθετημένα προς το εθνικό συμφέρον, αυτά
κάλεσε μία μερίδα του λαού και ανέδειξε στην κυβερνητική εξουσία. Έφταιξαν,
όμως, μόνο τα στοιχεία αυτά; Όχι. Η αποχή του λαού από την εκλογική διαδικασία,
οι κακοί χειρισμοί των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία, από προηγούμενες
κυβερνήσεις, οι προνομιακοί εκλογικοί νόμοι και τα δώρα προς Κόμματα που
πλειοψηφούν έστω και χωρίς την ψήφο του λαού, έφεραν στην διαχείριση του
κράτους ανθρώπους που δεν είχαν ούτε τα προσόντα, ούτε τη θέληση για εργασία
και προσφορά, αλλά ήταν βουτηγμένοι στο μίσος για την Πατρίδα.
Η διαχείριση των κοινών από αυτόν τον
συρφετό, επαναλαμβάνω έφερε κόπωση στους συνετούς πολίτες και αποφάσισαν την
απαλλαγή. Έτσι, με τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, η Ελλάδα απαλλάχτηκε
από τα ανίκανα και ακατάλληλα αυτά οντάρια. Ευτυχώς. Ευτυχώς, την τελευταία
στιγμή, το ένστικτο της σωτηρίας της Πατρίδος λειτούργησε ως ανάχωμα και έσπασε
μία καινούργια θύελλα και μια καινούργια καταιγίδα.
Χθες ορκίστηκε πανηγυρικώς και το λέγω
κυριολεκτικώς, πανηγυρικώς, η κυβέρνηση υπό τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Βαθύ
αίσθημα ικανοποιήσεως επικράτησε στους σώφρονες πολίτες. Είναι φανερή η χαρά
πολλών ανθρώπων. Θα έλεγα, διακατέχονται από ενθουσιασμό. Έχουν άδικο; Δεν
έχουν. Ύστερα από μία τέτοια περιπέτεια που πέρασε η χώρα, δίκαιο και σωστό
είναι να πανηγυρίζουν οι πολίτες της.
Βεβαίως, αισθάνομαι και εγώ την
ικανοποίηση. Έβλεπα για πέντε χρόνια την Πατρίδα μου βαλμένη μέσα σε ένα
φέρετρο και περίμεναν οι κηδεμόνες της την εντολή να την κηδέψουν. Έβλεπα τις
κάθε είδους ενέργειές τους και μάτωνε η ψυχή μου. Έζησα την προδοσία της
Μακεδονίας και την προδοσία του Ελληνικού λαού, που δεν σηκώθηκε με πέτρες και
με ξύλα να τους τσακίσει. Αυτή ήταν η χειρότερη προδοσία. Ήταν επιβράβευση.
Αλλά είχε και συνέχεια.
Γράφω παραπάνω ότι, αισθάνομαι και εγώ την
ικανοποίηση. Έχω, όμως, λόγους να είμαι ικανοποιημένος; Εξετάζοντας τα
αποτελέσματα των εκλογών δεν έχω κανένα λόγο να εκφράζω χαρά. Απογοήτευση μπορώ
να εκφράσω. Θα μου πει κάποιος, πέντε χρόνια φωνάζεις, σφυροκοπάς με τα γραπτά
σου την κυβέρνηση των εθνομηδενιστών, κατακρίνεις τα πάντα, τους χαρακτηρίζεις
αυτούς που βρίσκονταν μέχρι χθες στην κυβέρνηση με τα χειρότερα επίθετα και
τώρα δεν χαίρεσαι; Είναι η θέση αυτή θέση με λογική βάση, είναι μαζοχισμός,
είναι αστείρευτη γκρίνια, τι είναι τέλος πάντων;
Ας εξηγηθούμε: Όταν η χώρα σου
καταστρέφεται κατά σύστημα, όχι μόνο από την ανικανότητα αυτών που ανέλαβαν να
την κυβερνήσουν, αλλά από συστηματική πρόθεση, αυτοί δε που διέπραξαν τόσα και
τόσα, ψηφίζονται, επιβραβεύονται οι πράξεις τους από το εκλογικό σώμα, πώς
μπορώ να χαίρομαι; Κοιτάξτε τα ποσοστά των Κομμάτων. Είναι δυνατόν το Κόμμα που
παραχώρησε την Μακεδονία στους Σλάβους, χωρίς καμμία πίεση, χωρίς καμμία
ανάγκη, χωρίς πόλεμο και ήττα, είναι δυνατόν να παίρνει τα ποσοστά που πήρε
στην Μακεδονία αλλά και γενικώς σε όλη την Ελλάδα;
Είναι δυνατόν, ένα Κόμμα που δημιουργήθηκε
από έναν άνθρωπο που έτυχε της γενικής κατακραυγής από Έλληνες και ξένους, που
χαρακτηρίστηκε αλλοπρόσαλλος και ψυχασθενής, να ψηφίζεται από Έλληνες ψηφοφόρους
και να εκλέγει δέκα βουλευτές, ώστε να εισέρχεται στη Βουλή με δικαιώματα ως τα
μεγάλα Κόμματα; Δεν θα μιλήσω για κομματίδια που εμφανίζονται ως φέϊγ βολάν,
κάνουν μία ακανόνιστη πτήση και εξαφανίζονται. Την νοοτροπία εξετάζω.
Πώς λοιπόν να νοιώθω χαρά; Πέρα από αυτή τη
διαπίστωση, επειδή πέρασα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου μέσα στην εκτέλεση της
πολιτικής, έμαθα από τους προϊσταμένους μου, διακεκριμένες προσωπικότητες της
πολιτικής του παρελθόντος, να μην γοητεύομαι από λόγους και πράξεις με προσωρινό
πομπώδη χαρακτήρα, για να μην απογοητεύομαι αργότερα βαρύτατα. Έτσι, ούτε
χαίρομαι ούτε λυπάμαι. Παρατηρώ, κρίνω, σχολιάζω, αναλύω και σφυροκοπώ, τα
γεγονότα όπως παρουσιάζονται. Έχω υπομονή και περιμένω. Τι περιμένω; Φυσικά,
δεν περιμένω επιδόματα. Δεν περιμένω να μου δώσουν αύξηση στην σύνταξή μου. Δεν
περιμένω να με απαλλάξουν από την βαρύτατη φορολογία που μου επέβαλλαν, για να
ικανοποιήσουν οικονομικώς κομματικά παράσιτα.
Τι περιμένω, λοιπόν; Περιμένω αυτό που δεν
θα γίνει. Περιμένω την ανόρθωση της Ελλάδος. Την επαναφορά στην αξιοπρέπεια και
στον σεβασμό. Την κατάργηση νόμων και πράξεων που μάτωσαν τη χώρα. Θα γίνει;
Δεν θα γίνει. Το ξέρω. Αλλά, ο σοφός Γάλλος Φλαμαριόν, έλεγε: «Η Ελπίς είναι το
άρωμα της ζωής…». Με αυτή την ελπίδα αρωματίζω και εγώ την ζωή μου. Μέχρι το
τέλος…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου