Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…

Δεν πιστεύω, όσο και αν μερικοί ισχυρίζονται το αντίθετο, ότι, η σημερινή πολιτική στην Ελλάδα έχει κανένα σημείο συγκρίσεως με οποιαδήποτε ασκήθηκε στο παρελθόν και από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Ακόμα και η κυβέρνηση του ΓΑΠ, λόγω μερικών στελεχών που σέβονταν τους θεσμούς, έστω και για να κρατούν τα προσχήματα, ή να μην εκτίθενται οι ίδιοι πέρα από τα όρια, δεν έφθασε στο σημερινό επίπεδο αθλιότητας.

Είχα ζήσει στο παρελθόν, από πολύ κοντά μάλιστα, ως γραμματεύς βουλευτού και υπουργού, πολιτικές αθλιότητες, αντιπαραθέσεις που ξεπερνούσαν τα όρια του επιτρεπτού, χειροδικίες μέσα στην αίθουσα της Βουλής, βρισιές και απειλές, αλλά όταν ηρεμούσαν οι θερμόαιμοι η τάξη αποκαθίστατο και επανέρχονταν η κανονική λειτουργία...
...Σε κατάσταση μόνιμου αναβρασμού ήταν η Βουλή από το 1961 και μετά, λόγω της ακραίας αμετροέπειας του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος είχε βάλει πλώρη να γίνει Πρωθυπουργός, «συνεργαζόμενος και με τον διάβολο», όπως ο ίδιος είπε. Με το λεκτικό του ταμπεραμέντο δεν άφηνε τίποτε όρθιο. Αλλά, να το πούμε, κρατούσε ένα υψηλό επίπεδο.

Οι θεσμοί στην Ελλάδα ποτέ δεν λειτούργησαν σύμφωνα με την αποστολή τους και με τους νόμους που όριζαν την λειτουργία τους. Πάντοτε υπήρχαν τα λεγόμενα παραθυράκια και η «περιγραφή» του νόμου. Πάντοτε υπήρχαν εκείνοι που διατρυπούσαν τον ιστό της αράχνης και περνούσαν, κατά το απόφθεγμα του Ζάλευκου. Όλοι εμείς τότε διαμαρτυρόμασταν για την αθλιότητα. Όλοι επιρρίπταμε ευθύνη στους πολιτικούς της περιόδου εκείνης. Ποιος δεν θυμάται τι άκουγε ο Μητσοτάκης… Ιδίως αυτός. Διότι, αυτός ήταν ο σχεδιαστής και ο συντονιστής του «ανένδοτου αγώνα», που ήταν η κύρια αφετηρία της επερχομένης καταστροφής…

Η δεύτερη αφετηρία της καταστροφής, ήταν η χωρίς αρχές πράξη του Βασιλέως Παύλου. Ο οποίος, για λόγους συμφέροντος της βασιλικής οικογένειας, ας μην ασχάλλουν οι βασιλόφρονες, «η αλήθεια πρέπει να λέγεται έστω και αν πρόκειται να χαλάσει ο κόσμος», έλεγε ο φιλόσοφος Φίχτε, έκανε το πολιτικό πραξικόπημα του 1963 και έδωσε εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως μειονοψηφίας, ταυτοχρόνως και διαλύσεως της Βουλής, στον Γεώργιο Παπανδρέου, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν καμμία εκ των εισηγήσεων των πολιτικών αρχηγών που τον επισκέφτηκαν.

Πού να ξέραμε τι θα μας εύρισκε… Πού να ξέραμε ότι,  εκείνα τα πολιτικά παιχνίδια, η αθλιότητα του 1965, οι πέρα από κάθε όριο αδέξιοι χειρισμοί του Βασιλέως Κωνσταντίνου, θα οδηγούσαν στην 21^η Απριλίου, η οποία, ακόμη δεν έχει ελεγχθεί και ερευνηθεί σε βάθος από τους ιστορικούς και δεν έχουν εκδοθεί τελικά ιστορικά συμπεράσματα, αν προσέφερε θετικό ή αρνητικό έργο στη χώρα.

Την κυβέρνηση εκείνη, που ισορρόπησε επί μία επταετία και στο τέλος έπεσε στον γκρεμό, από τις ανοησίες ενός ταξιάρχου και τις ραδιουργίες των πολιτικών, πάλι αυτοί!!!, ακολούθησε η γνωστή ονομασθείσα «Μεταπολίτευση». Μετρώντας σήμερα το έργο της, δεν μπορούμε να της πιστώσουμε εθνικής πνοής έργο. Ήταν μία πολιτική εξέλιξη, η οποία κατασκευάστηκε μέσα σε ύποπτα, σε συνωμοτικά, σε ανθελληνικά κέντρα αποφάσεων και ανέδειξε όλον τον υπόκοσμο σε πολιτικούς πρώτης γραμμής που κυβέρνησαν τον τόπο.

Παρά ταύτα, η πλήρης αποσύνθεση και η πλήρης παρουσίαση του προσώπου της απολύτου αθλιότητος έμελλε να έλθει μετά τις εκλογές του 2015. Τότε, με τα λάθη, τις παραλείψεις, τις αδεξιότητες, την ανερμάτιστη τακτική, την εχθρική, θα λέγαμε, πολιτική κατά των Ελλήνων πολιτών, οδήγησε το εκλογικό σώμα να εκλέξει μία κυβέρνηση, η οποία, πέρα από την παραδειγματική ανικανότητα να χειριστεί οποιοδήποτε θέμα, προχώρησε και σε πράξεις εθνικής προδοσίας.

Χωρίς να ρωτήσει κανέναν, χωρίς να ενημερώσει κανέναν, χωρίς να μελετήσει την ελληνική Ιστορία, χωρίς να λάβει τίποτε υπ’ όψιν περί της τεράστιας βλάβης του εθνικού συμφέροντος, υπέγραψε συμφωνίες και συμβάσεις που δεν θα υπέγραφε άλλη κυβέρνηση ούτε ύστερα από ήττα σε πόλεμο. Τέτοια πολιτική αθλιότητα δεν υπήρξε άλλη στην Ελλάδα. Και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα σ’ αυτόν τον πολιτικό συρφετό και τον επαινούν. Η μόνη γνώμη που μπορεί να εκφραστεί γι’ αυτούς επιεικώς είναι, ότι δεν δικαιούνται να λέγονται Έλληνες.

Η αθλιότητα την οποία ζει ο ελληνικός λαός σήμερα είναι πρωτοφανής. Αλλά και η αχαρακτήριστη ραστώνη στην οποία, επίσης, ζει, είναι ακατανόητη. Όταν ένας λαός βλέπει ότι, μία ομάδα ανθρώπων με εχθρικά προς τη χώρα αισθήματα προχωρεί στην καταστροφή της, έχει υποχρέωση να αντιδράσει. Όμως, δεν αντιδρά. Παραμένει στον λήθαργό του και αποδέχεται μοιρολατρικώς την καταστροφή. Η οποία βήμα προς βήμα ολοκληρώνεται.