ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;

Παρακολουθώ αυτόν τον καιρό, κάποιες εξελίξεις στην κοινωνική ζωή της χώρας μας, που προέκυψαν με αφορμή την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος και μία αποσπασματική διαδικασία σχετική με την παραπέρα κατάσταση της Ελληνικής Εκκλησίας.

Είναι γεγονός ότι, η εξέλιξη της ζωής απαιτεί και την εξέλιξη των βασικών νόμων μιάς χώρας, αν αυτή ορθώς πορεύεται,  προοδεύει και ευημερεί. Όταν αυτά συμβαίνουν, η χώρα χρειάζεται την ανανέωση των θεσμών, την τοποθέτησή τους σε προοδευτική πορεία, απαλλάσσοντάς τους από αγκυλώσεις του παρελθόντος, που κάποτε, από πολλούς λόγους, αναγκαστικώς θεσπίστηκαν...

Η χώρα μας, δυστυχώς, δεν βρίσκεται στον δρόμο της προόδου και της πνευματικής αναπτύξεως, ώστε να χρειάζεται δημοκρατικότερους θεσμούς, αλλά βρίσκεται στον δρόμο της παρακμής, της εξάρσεως της βίας, της ανομίας και της πολιτικής αθλιότητας. Όταν αυτά τα στοιχεία συνθέτουν την κοινωνική ζωή μιάς χώρας, η αλλαγή των βασικών νόμων είναι μάλλον κακόγουστο πολιτικάντικο παιχνίδι και όχι σοβαρή προσπάθεια για την ανακούφισή της.

Επίκαιρο είναι το θέμα που αφορά την Εκκλησία. Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ, τα οποία κατά σύστημα ψεύδονται και αποκρύπτουν την αλήθεια, ότι έγιναν κάποιες συμφωνίες μεταξύ του «Πρωθυπουργού» κ. Τσίπρα και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, για το πάσης Ελλάδος έχω κάποιες αμφιβολίες, που αλλάζουν το μέχρι σήμερα καθεστώς της παντοδυναμίας της Εκκλησίας. Ακούστηκαν φωνές επικριτικές, από μεν τα Κόμματα της Αντιπολιτεύσεως κατά του κ. Τσίπρα, φωνές μάλλον για το θεαθήναι, διότι δεν μας είπαν τι θέλουν, ακούστηκε ότι υπήρξαν και αντιδράσεις από το Ιερατείο, επειδή η Συμφωνία του αφαιρεί προνόμια.

Επειδή η παράνομη κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμμένου, κατά σύστημα κινείται στην παρανομία και προωθεί ντιλετάντικες αποφάσεις, δεν υπάρχει σαφής πληροφόρηση. Μόνο ότι οι ιερείς παύουν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά θα πληρώνονται από το κράτος.  Θα διατίθεται ένα ποσόν από τον προϋπολογισμό στην Ιερά Σύνοδο, το οποίο θα καλύπτει τις οικονομικές ανάγκες.

Η λύση αυτή περιέχει στοιχεία που εμβάλλουν σε σκέψεις, αν εκείνος που την πρότεινε είναι στα καλά του, αν θέλει να υποτιμήσει τους εκπροσώπους της Εκκλησίας και της χριστιανικής πίστεως, ή αν ο άνθρωπος θέλει να τον δέσουν και να τον οδηγήσουν σε κάποιο ψυχιατρικό νοσοκομείο. Γιατί, τα κράτη δεν κυβερνώνται, ούτε με μίσος προς ορισμένες τάξεις, ούτε με εμβαλωματικές λύσεις. Εκείνοι που ξέρουν να κυβερνούν σταθμίζουν το συμφέρον του κράτους και της Πατρίδας και προχωρούν με θάρρος, για την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος. Βέβαια, αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια τέτοια κυβέρνηση, με ανθρώπους που προσγειώθηκαν στην Ελλάδα από άλλον πλανήτη.

Από καιρό σιγοκαίει, υποφώσκει και δεν υποβόσκει, η ιδέα για τον διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Αυτό έπρεπε να το είχαν κάνει παλιότερα κυβερνήσεις με σοβαρότητα και αναγνώριση από την πλειονοψηφία του λαού και όχι από το 24%, που μαζί με μία διάταξη στον εκλογικό νόμο που υπηρετούσε την σκοπιμότητα, έδωσε την δυνατότητα στον κ. Τσίπρα, από καταληψίας σχολείων να γίνει Πρωθυπουργός…

Ο καθένας στον δικό του δρόμο και με τα δικά του μέσα. Έπρεπε να χωρίσουν οι δρόμοι. Και όχι μόνο να χωρίσουν οι δρόμοι, αλλά να γίνει έλεγχος από πού και πώς η Εκκλησία και τα μοναστήρια απόκτησαν όλη αυτή την περιουσία, η οποία, κατά τον παλιότερο Υπουργό των Οικονομικών Αριστοτέλη Σίδερη, ανήκει στο κράτος.

Πέρα από αυτό, η διατύπωση στο Σύνταγμα ότι, επικρατούσα (επικρατούσα) θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Ανατολική Θρησκεία του Χριστού. (Άρθρο3§1). Η διατύπωση αυτή παραπέμπει σε θεοκρατικό καθεστώς ολίγον απέχον από τον Χωμεϊνισμό.  Ο λαός πλέον, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι, η θρησκεία δεν παίζει πλέον τον ρόλο που έπαιζε πριν από πολλά χρόνια και συνεπώς δεν μπορεί να έχει πρωτοκαθεδρία. Ενόχληση προκαλεί η εμφάνιση πέντε παπάδων στην ορκωμοσία εκάστης κυβερνήσεως, ενώ αυτή την διαδικασία θα έπρεπε να την ασκεί ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είτε του Αρείου Πάγου, είτε του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Όπου υπάρχει εκδήλωση, πολιτική, στρατιωτική, κοινωνική, να μπροστά κι ένας παπάς. Ας σταματήσει αυτή η κωμωδία επιτέλους.

Είμαι λοιπόν, της γνώμης, του χωρισμού του κράτους και της Εκκλησίας. Όσοι θέλουν να διατηρείται η οικονομική ισχύς της Εκκλησίας, να πληρώνουν ειδικό φόρο. Είναι όμως η παρούσα κυβέρνηση η κατάλληλη να προχωρήσει σε αυτή τη λύση; Και αν προχωρήσει, θα προχωρήσει με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, ή θα προτάξει κάποιες αναχρονιστικές ιδεοληψίες, όπως εκείνη, «η θρησκεία είναι το όπιον του λαού», που λέγει όλα της τα χρόνια;

Καίτοι ο Αρχιεπίσκοπος είναι συνεργάτης αυτής της κυβερνήσεως, δικαίωμά του, αυτή είναι η ιδεολογία του, δεν φαίνεται πως αυτή η συμφωνία θα προχωρήσει. Για να κόψεις ένα δέντρο χιλίων πεντακοσίων ετών δεν αρκεί ένα πριόνι μαθητικής χειροτεχνίας. Αλλά, θα ιδούμε τη συνέχεια…