28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940. ΑΙΜΑ, ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ

Θα γιορτάσουμε αύριο την 78^η επέτειο της κηρύξεως του πολέμου από την Ιταλία, και θα θυμηθούμε, εμείς μεν που εκείνη την κρίσιμη ώρα ήμασταν ζωντανοί και ακούγαμε τον ήχο από τα κανόνια, που ξερνούσαν φωτιά και σίδερο στα βουνά της Ηπείρου, οι νεώτεροι δε, ό,τι διάβασαν στην Ιστορία, έστω και αν αυτή δεν γράφηκε κατά τον τρόπο που όρισε ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος.

Η ιστορική εκείνη ημέρα, έδωσε στην Ελλάδα ένα φώς ελπίδας, ότι θα βαδίζαμε και εμείς στον ίδιο δρόμο με τους νικητές του πολέμου, έδωσε και ένα μήνυμα στους ξένους, σε όλους εκείνους που υποτιμούσαν την φυλή μας, την παλληκαριά μας, την Ιστορία μας....

Ο μέγας ηγέτης της περιόδου εκείνης, ο Ιωάννης Μεταξάς, έτυχε της παγκόσμιας αναγνωρίσεως. Ακόμα και από τον ορκισμένο εχθρό του, τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος, με το πρώτο γράμμα που του έστειλε και ετίθετο αυτός και το Κόμμα του στην διάθεση της κυβερνήσεως Μεταξά, αναγνωρίσθηκε.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν, την νύκτα κατά την οποία ο Πρεσβευτής της Ιταλίας στην Ελλάδα Εμμανουέλε Γκράτσι, επέδιδε το ιταμό τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον εθνικό κυβερνήτη και του ζητούσε να ανοίξει τα σύνορα να περάσει ο Ιταλικός Στρατός, ήταν, άλλα μεν γεμάτα δόξα και τιμή και άλλα γεμάτα πόνο και δάκρυα.

Έτσι είναι ο πόλεμος. Έχει νεκρούς, έχει καταστροφές, έχει πράξεις ανδρείας, έχει πράξεις προδοσίας. Οι τελευταίες είναι εκείνες που αφαιρούν τα επιτεύγματα εκείνων που θυσιάστηκαν στον βωμό της ελευθερίας και του καθήκοντος.

Οι μάχες που έλαβαν χώρα στα βουνά της Ηπείρου αρχικώς και που ανέβασαν το ηθικό του Ελληνικού Στρατού και των Ελλήνων ηγητόρων Αξιωματικών, με προεξάρχοντα τον διακεκριμένο ήρωα υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο, Διοικητή της VIIIης Μεραρχίας Ηπείρου, ήταν απείρου ηρωισμού και επαναλάμβαναν τους αγώνες των αρχαίων Ελλήνων, Σπαρτιατών και Μακεδόνων. Η Ελλάς είχε αποφασίσει να ζήσει ελεύθερη ή να πεθάνει. Ο Μεταξάς το είπε από την πρώτη ημέρα με τον μεταδοθέντα από το ραδιόφωνο λόγο του.

Ακολούθησαν οι γιγαντομαχίες μέσα στην Αλβανία. Η Ελλάς είχε να αντιπαλέψει ισχυρόν αντίπαλο. Η Ιταλία, ό,τι κι αν έχει γραφεί εκ των υστέρων, ότι υστέρησε σε μαχητική ικανότητα ή διάθεση, ήταν αντίπαλος φοβερός. Με τα πάντα σε πλήρη επάρκεια. Ενώ η Ελλάς, ούτε ένα εργοστάσιο όπλων είχε, ούτε το εργοστάσιο πυρομαχικών επαρκούσε να εφοδιάσει τον Ελληνικό Στρατό. Ο κυβερνήτης ήταν στον τομέα αυτόν απελπισμένος. Δεν έβρισκε πουθενά πυρομαχικά για τα όπλα του Ελληνικού Στρατού που ήταν τα γνωστά Mannlicher- Schönauer 6,5Χ54. Ακόμα και στην Τουρκία απευθύνθηκε και αγόρασε επτά εκατομμύρια σφαίρες, από εκείνες που είχε εγκαταλείψει ο Ελληνικός Στρατός στην καταστροφή του 1923. Και αυτές εν πολλοίς άχρηστες.

Δυστυχώς, δεν ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα του αγώνος εκείνη την περίοδο. Ο βαρύς χειμώνας αποδεκάτισε τον Στρατό μας από τα κρυοπαγήματα. Διάφορες φιλοδοξίες και μισαλλοδοξίες έπαιξαν αρνητικό ρόλο στην θυελλώδη προώθηση προς τα εμπρός. Πάντως, με όλα αυτά, η Ιταλία νικήθηκε. Και η Ελλάς ανέβηκε στο ύπατο σκαλί της δόξας.

Η επέμβαση του Χίτλερ, επέμβαση που ο Μεταξάς την περίμενε, άλλαξε τη ροή του πολέμου και μάρανε τις δάφνες της νίκης. Έλαβαν χώρα πολλά. Γεγονότα που μπορούσαν να συνεχίσουν να τροφοδοτούν τον μύθο του νικητή μέχρι το τέλος. Αλλά, η κακή εκτίμηση των ηγητόρων και οι προδοσίες των ανθελλήνων μας κατέβασαν από το βάθρο των νικητών…

Η οργανωθείσα αργότερα και ονομασθείσα «Εθνική Αντίσταση», μεταβλήθηκε σε Εθνικό Έγκλημα. Το οποίο μάτωσε την Ελλάδα περισσότερο από ό,τι την μάτωσαν τα βόλια των κατακτητών. Αυτό όμως το κεφάλαιο, θα το γράψω σε άλλη ευκαιρία. Τώρα θα μετάσχω και εγώ του εορτασμού του ΟΧΙ, το οποίο είπε ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς και κανένας άλλος.