Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΤΥΠΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΕΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ…

Δεν είναι οι απειλές του κυκλοθυμικού και αλλοπρόσαλλου Ερντογάν που φοβίζουν πως μπορούν να γονατίσουν τη χώρα μας. Ξέρει καλά ο γαυγίζων χωρίς διακοπή Τούρκος παρανοϊκός, ότι, η Ελλάδα είναι μαθημένη από απειλές χωρίς αντίκρυσμα. Έχουν ακόμα στ’ αυτιά τους οι επιζώντες της εποχής του ’40, τα άναρθρα γαυγίσματα ενός άλλου παρανοϊκού, του Μουσολίνι, που μας απειλούσε με τα οκτώ εκατομμύρια λόγχες του. Εκείνοι που έτρεξαν με προθυμία στα βουνά της Ηπείρου, φορώντας τη στολή του Έλληνος στρατιώτη, του απέδειξαν ότι, οι λόγχες του χρησίμευσαν για να μην τους ενοχλεί ο Ήλιος. Και πήρε το πικρό μάθημα, με τα χιλιάδες φέρετρα που αναγκάσθηκε να πάρει πίσω στην Ιταλία. Και αν δεν επενέβαινε ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι και ο στρατός του θα ρίχνονταν στη θάλασσα του Ιονίου.

Δεν είναι, λοιπόν, οι απειλές του Ερντογάν, δεν είναι οι άναρθρες κραυγές, ούτε οι δηλώσεις των γενίτσαρων που έχει μαζί του, που μας εμβάλλουν σε σκέψεις και προβληματισμούς. Οι Τούρκοι είναι λαός θρασύδειλων, λαός με εγκληματικά ένστικτα, λαός πρωτόγονος, λαός χωρίς κανένα πολιτισμό...
Δεν τους φοβόμαστε καθόλου, όσα οπλικά συστήματα κι αν προμηθευτούν. Τα σύγχρονα οπλικά συστήματα θέλουν μυαλό, θέλουν οξύνοια και αυτά τα στοιχεία οι Τούρκοι δεν τα έχουν. Επιτίθενται μόνον εκ του ασφαλούς.

Ξέρουν καλά ότι, αν δεν υπήρχε η συνωμοσία στην Κύπρο μερικών αφρόνων αξιωματικών, αν δεν υπήρχε η εγκληματική απαίτηση του Μακαρίου, να ανακληθεί η Ελληνική Μεραρχία, κανένας Τούρκος δεν θα πατούσε στην Κύπρο. Ένας πλωτάρχης, ο Ελευθέριος Χανδρινός, με ένα μεταγωγικό πλοίο, παλληκάρι απαράμιλλο, ξεφτίλισε ολόκληρο το στράτευμα της Τουρκίας. Και αν αφήνετο ελεύθερο, το άλλο παλληκάρι, ο πλωτάρχης Βασίλης Γαβριήλ, θα βύθιζε ολόκληρο τον τουρκικό στόλο. Ακόμα σήμερα, η Τουρκία δεν θα είχε ιαθεί από τις πληγές που θα της είχαν προξενήσει, οι δύο Έλληνες πλωτάρχες. Και ξέρει η Τουρκία, της το έχουν πει ξεκάθαρα οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ, να μην τολμήσει και συγκρουσθεί με την Ελλάδα. Γιατί έχει μεγάλο απόθεμα Χανδρινών και Γαβριήληδων, που έχουν λιονταρίσια καρδιά και αγάπη για την Πατρίδα.

Ο φόβος μας είναι αλλού. Ο φόβος μας είναι εσωτερικός. Η χώρα μας δέρνεται από πανίσχυρη καταιγίδα. Στο τιμόνι της βρίσκονται άνθρωποι ανεύθυνοι. Βρίσκονται άνθρωποι ερασιτέχνες. Βρίσκονται άνθρωποι χωρίς πείρα και μάθηση. Βρίσκονται άνθρωποι διεθνιστές, κομμουνιστές και ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ. Εκεί φωλιάζει ο φόβος. Τι θα γίνει αν τώρα, σ’ αυτή τη συγκυρία, που την ξέρει η Τουρκία, αποφασίσει να κάνει κάποια τυχοδιωκτική ενέργεια; Με ποια ηγεσία η Ελλάδα θα αντιταχθεί; Η Στρατιωτική ηγεσία, δεν θα έλεγα ότι είναι η καλλίτερη, αλλά υποφέρεται. Τουλάχιστον δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει την Στρατιωτική ηγεσία για έλλειψη πατριωτισμού. Αλλά, την πολιτική ηγεσία μπορεί να την κατηγορήσει ευθέως.

Ανεμομαζώματα μιας κάποτε σταλινικής Αριστεράς, ξεκομμένα ακόμα και από αυτό το βαμμένο με αθώο αίμα ΚΚΕ, εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη των πολιτικών που προηγήθηκαν αυτών και ανήλθαν στην εξουσία. Παλαιοί καταζητούμενοι από την Αστυνομία, επίδοξοι τρομοκράτες, ανήλθαν στα κυβερνητικά αξιώματα, αμέσως οργάνωσαν τρομοκρατικές οργανώσεις, Ρουβίκωνες και άλλα, και σπρώχνουν καθημερινώς την Πατρίδα μας στον γκρεμό. Καμμία σοβαρή και ισχυρή φωνή δεν ακούεται. Κανένας δεν μπαίνει μπροστά, να διαφωτίσει, να πληροφορήσει, να ξεσηκώσει τον λαό, να του πει καθαρά, ποίοι είναι και τι θέλουν αυτοί που βρίσκονται στο τιμόνι της εξουσίας.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Η Τουρκική ηγεσία, πολιτική και στρατιωτική, ξέρει ότι, η Ελλάδα, στην περίοδο αυτή, βρίσκεται στον δρόμο της διαλύσεως. Θα ήθελε πολύ να καταλάβει τα νησιά μας που διεκδικεί και με τον γνωστό τουρκικό τρόπο να τα κρατήσει. Αλλά, φοβάται. Δεν φοβάται την ηγεσία της χώρας, φοβάται τον λαό. Και προβαίνει σε άθλιες πράξεις, όπως άθλιοι είναι εκείνοι που τις σχεδιάζουν και τις προωθούν. Η γκανγκστερική απαγωγή δύο στρατιωτικών, που έκαναν μία περίπολο ρουτίνας στα σύνορα, η βιαία διαπόμπευσή τους, η προσαγωγή τους σε δικαστήριο για έγκλημα που δεν διέπραξαν, δείχνει καταφανώς την ποιότητα των Τούρκων ηγητόρων. Εάν στην Ελλάδα υπήρχε ηγεσία, όχι Σημίτη-Λυμπέρη, όχι Τσίπρα-Καμμένου, αλλά ηγεσία που θα ήταν αποφασισμένη να φθάσει στα άκρα χωρίς ενδοιασμούς, οι Τούρκοι παλληκαράδες θα έβαζαν την ουρά τους στα σκέλη τους σαν δαρμένα σκυλιά. Αλλά, τώρα;

Παρά ταύτα, η Τουρκία να μην ελπίζει ότι θα πετύχει να υποχρεώσει την Ελλάδα να της δώσει δώρα. Τα δώρα δεν ανήκουν στον Τσίπρα και στον Κοτζιά. Τα δώρα ανήκουν στον λαό της. Και ο λαός αυτός, κάποτε φθάνει στα όριά του. Και όταν φθάνει, λέει ΟΧΙ. Το λέει προς πάσα κατεύθυνση και με διάθεση να πέσει στο άγιο χώμα της Πατρίδας του. Να μην ελπίζουν, λοιπόν, οι Τούρκοι. Οι Έλληνες είναι θυμωμένοι. Είναι θυμωμένοι και με τους πολιτικούς τους και αναζητούν Ηγεσία. Αν την βρουν, να φοβάσθε ντόπιοι και ξένοι εχθροί της Ελλάδος. Θα έρθει η ώρα του λογαριασμού. Και θα είναι πολύ ακριβός για όλους εκείνους που πόνεσαν την Ελληνική ΠΑΤΡΙΔΑ…