Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ…

Η χώρα μας βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο επίκεντρο της επικαιρότητας, απειλείται, σχολιάζεται, χλευάζεται, υφίσταται πράξεις που τραυματίζουν την αξιοπρέπειά της και το φιλότιμο των κατοίκων της, της επιβάλλεται, ή γίνεται προσπάθεια, να της επιβληθεί η θέληση άλλου κράτους  manu militare, εν προκειμένω, δεν χρειάζεται να το κρύψουμε, η θέληση της Τουρκίας. Γιατί όλα αυτά; Διότι, η χώρα μας, βρέθηκε από το 1952 και μετά στο μάτι του κυκλώνα. Γιατί τοποθετώ εκεί την ημερομηνία έναρξης της κακοδαιμονίας; Την τοποθετώ εκεί, διότι από εκεί αρχίζει η πολεμική εναντίον μας, όχι μόνο των παραδοσιακών εχθρών μας, αλλά το χειρότερο, των παραδοσιακών “φίλων” μας.

 Υπήρξαν και φίλοι πραγματικοί και χωρίς εισαγωγικά, όπως ήταν οι Αμερικάνοι...
Και με αυτούς ήλθαμε σε αντιπαράθεση, ψυχράναμε τις σχέσεις μας και εύκολα λησμονήσαμε ότι, όταν τα βουνά της Ελλάδος καίγονταν από τον ντόπιο εχθρό, τον ξενοκίνητο κομμουνισμό, που ήθελε να ρίξει την Ελλάδα στην αγκαλιά του Στάλιν, η Αμερική, διά του Προέδρου Τρούμαν και του Στρατηγού Μάρσαλ κράτησαν την Ελλάδα ζωντανή και όρθια.

Τους φίλους αυτούς αποστρακίσαμε για να κάνουμε το χατίρι ενός ανθρώπου που ωθούνταν από προσωπικές φιλοδοξίες και δεν είχε ιερό και όσιο, όπως απόδειξε η παραπέρα πολιτεία του. Αυτός ο άνθρωπος, ο Μακάριος, έπεισε τον αφελή Στρατάρχη Παπάγο, χτυπώντας τις χορδές του πατριωτισμού του, να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Άγγλους και τους Αμερικάνους, σε μία εποχή που ο ψυχρός πόλεμος βρίσκονταν στο σταυροδρόμι του κινδύνου, είτε να συνεχισθεί ως ψυχρός, είτε να μεταβληθεί στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με άγνωστα αποτελέσματα για όλους τους λαούς της Υφηλίου. 

Τότε, αναγκάσθηκαν οι φίλοι μας να δώσουν γήν και ύδωρ στην Τουρκία, εφ’ όσον δολίως έστω, υπηρετούσε τα δικά τους συμφέροντα και βρίσκονταν απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Η Ελλάδα, από τότε, γονατισμένη από μία έξαλλη εσωτερική πολιτική, με διαιρετικές τάσεις και εγκληματικές ενέργειες κυβερνήσεως και αντιπολιτεύσεως, κατήλθε στο ναδίρ της εκτιμήσεως των ξένων που χάρασσαν και προωθούσαν την παγκόσμιο εξωτερική πολιτική.

Οι Άγγλοι, πάντοτε στην απέναντι πλευρά της Ελλάδος, ακόμα και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν πολεμούσαν δίπλα-δίπλα Άγγλοι και Έλληνες, δεν έχαναν ευκαιρία να δείξουν την εχθρότητά τους κατά της Ελλάδος. Διαρκούντος του πολέμου, ήθελαν να παραχωρήσουν τα νησιά του Αιγαίου στην Τουρκία. Αλλά και στο Συνέδριο της Ειρήνης στο Παρίσι το 1946, την ίδια εχθρική τακτική ετήρησαν.

Στη συνέχεια, πάλι εχθρικώς προς την Ελλάδα φερόμενη η Αγγλική πολιτική, έβαλε την Τουρκία συνεταίρο στην Κύπρο, καίτοι γνώριζε ότι άνοιγε τον ασκό του Αιόλου. Με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, επιτεύχθηκε το εφικτό, αλλά δεν δόθηκε δίκαια λύση. Πάλι, τις συμφωνίες εκείνες ακύρωσε μονομερώς ο Μακάριος, φθάσας στο σημείο να μπλέξει την Ελλάδα παρά λίγο σε πόλεμο με την Τουρκία. Όταν του προτάθηκε να εισέλθει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ και να σταματήσει όποια αντιπαράθεση, αυτός, για να τορπιλίσει τυχόν ενέργειες της Ελληνικής κυβερνήσεως, έτρεξε να αγοράσει όπλα από την Τσεχοσλοβακία. Και στη λύση του σχεδίου Άτσεσον, με τη στήριξη του ετέρου Καππαδόκη του Ανδρέα Παπανδρέου, τορπίλισε κάθε δυνατότητα.

Οι εγκληματικές ενέργειες του Ιωαννίδη και άλλων αφρόνων Αξιωματικών, δημιούργησαν μία κατάσταση μονίμου απειλής πλέον, για έναρξη πολεμικών και τυχοδιωκτικών ενεργειών μεταξύ των χωρών Ελλάδος και Τουρκίας.

Η Τουρκία στα χρόνια που πέρασαν άσκησε σωστή πατριωτική πολιτική, όταν οι δικοί μας Μεττερνίχοι χόρευαν ζεϊμπέκικο, όπως τους λαλούσαν οι Τούρκοι πασάδες. Και δεν καταλάβαιναν τίποτε. Αλλά, πέρα από την πολιτική, έδιναν μεγάλη σημασία στον εξοπλισμό των Ενόπλων τους Δυνάμεων, όταν στην Ελλάδα αγωνίζονταν οι ιθύνοντες την στρεβλή πολιτική, ποιος θα μειώσει περισσότερο τη στρατιωτική θητεία και ποιος θα κόψει από τις πιστώσεις του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, για να τις διαθέσει για εσωτερική πολιτική και αντιπατριωτική προπαγάνδα.

Τώρα πληρώνουμε τις άστοχες πράξεις μας. Πληρώνουμε την τύφλα που είχε καταλάβει τους χειριστές της εξωτερικής πολιτικής, για την προώθηση της Ελληνο-Τουρκικής φιλίας. Τώρα βλέπουμε, αν βλέπουμε και τώρα, τα αποτελέσματα των δραματικών χειρισμών, των ντιλετάντηδων πολιτικών μας. 

Τι κάνουμε τώρα; Τώρα , αντί να προβληματισθούμε και να συνετισθούμε, γίναμε όλοι πολιτικοί αναλυτές και παλληκαράδες, επιζητούντες πόλεμο με την Τουρκία. Και πού στηριζόμαστε; Στον 6^ο Αμερικανικό Στόλο και στους δυόμιση χιλιάδες πεζοναύτες που βρίσκονται επ’ αυτού, για ασκήσεις στο Αιγαίο. Μα, έχουμε παραφρονήσει εντελώς; Ποιος μας βεβαίωσε ότι, η Αμερική, οι Αμερικανοί, οι χθεσινοί “Δολοφόνοι των Λαών”, θα έλθουν να υποστηρίξουν την Ελλάδα και την Κύπρο; Χώρες που έβριζαν την Αμερική και τους Αμερικανούς και ακόμα τους βρίζουν; Ποιος μας βεβαίωσε; Η κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμμένου με τα στελέχη που ακόμα ορκίζονται στην Τρίτη Διεθνή ή στην πορεία του Μουσολίνι προς τη Ρώμη;

Ποιός μας είπε ότι, υπάρχει κράτος στη γή που εμπιστεύεται την Ελλάδα, ύστερα από την αποχώρηση από την πολιτική και από την ζωή του Κωνσταντίνου Καραμανλή; Ποιος μας είπε ότι, έχουμε τη δύναμη, την ηθική δύναμη, να εμπλακούμε σε πόλεμο, χωρίς καμμία βοήθεια από πουθενά; 

Τα γράφω αυτά για εκείνους, οι οποίοι, εν μια νυκτί έγιναν παντογνώστες. Ιδίως έγιναν στρατιωτικοί αναλυτές και κάθε βράδυ στα δελτία των υποτιθέμενων και εγκληματούντων δημοσιογράφων-παρουσιαστών, αραδιάζουν του κόσμου την μπουρδολογία. Ο πόλεμος νομίζουν οι κουφιοκέφαλοι, είναι αστείο. Και βρήκαν την ευκαιρία, με την δόλια σύλληψη δύο παιδιών, ενός αξιωματικού και ενός υπαξιωματικού, να τεντώσουν το σκοινί μέχρι να κοπεί. Και το χειρότερο, δεν υπάρχει κανένας να τους κλείσει το στόμα.

Είμαστε σε κίνδυνο; Μπορεί. Όχι σε κίνδυνο πολέμου αλλά σε κίνδυνο να μας οδηγήσει η Τουρκία σε διαπραγματεύσεις βλαπτικές για τη χώρα μας. Και νομίζετε ότι η Αμερική θα αντιταχθεί σε μια τέτοια περίπτωση; Μόνο εντελώς αφελείς μπορούν να το πιστέψουν. Το προηγούμενο της Διασκέψεως της Λωζάννης και της εν συνεχεία Συνθήκης, ας μας γίνει μάθημα. Και ας φροντίσει ο ακαταλόγιστος λαός να έβρει ικανούς πολιτικούς να κυβερνήσουν τη χώρα. Αρκετά έπαιξαν με την ύπαρξή της.