Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΗΡΩΙΣΜΟΥ…

  

Δανείστηκα σήμερα τον τίτλο από ένα σπουδαίο έργο ενός εκλεκτού φιλοσόφου, του  Julius Evola, για να τιτλοφορήσω το άρθρο μου. Η παρακμή του ηρωισμού είναι το πλέον επίκαιρο γεγονός, εξ όλων όσων συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ο λαός της Ελλάδας, ένας λαός περήφανος κάποτε και με διάθεση προσφοράς και θυσίας στην Πατρίδα, έγινε στην σημερινή μας περίοδο, ένα ευτελές άθυρμα, στα χέρια μιας δράκας συμμοριτών, χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό, χωρίς αίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος και ξεπουλάει ακόμα και τα κόκκαλα των προγόνων μας, για να δείξει υποταγή και ευπείθεια, στα άτομα εκείνα, που έθεσαν ως σκοπό της ζωή τους να ρημάξουν την Ελλάδα.

Γιατί το κάνουν αυτό οι ποικιλόμορφοι συμμορίτες, οι οποίοι, με την προώθηση και υποστήριξη σκοτεινών Κέντρων Αποφάσεων, αναρριχήθηκαν στον θώκο της κυβερνητικής εξουσίας, οι μεν από τον δρόμο της νεοσταλινικής Αριστεράς, οι δε από εκείνον του νεοπαγούς θολού και ανέντιμου φασισμού και κατεδαφίζουν κάθε έρεισμα, κάθε θεμέλιο της Πατρίδας μας; ... 
Το γιατί το λέει πάλι ο φιλόσοφος Έβολα: “ Σήμερα βρισκόμαστε στο μέσον ενός κόσμου ερειπίων. Το ερώτημα είναι: υπάρχουν άνθρωποι ορθοί στα πόδια τους ανάμεσα σ’ αυτά τα ερείπια; Και τι πρέπει, τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί; Ζούμε σ’ έναν κόσμο πλημμυρισμένο από βόρβορο και με την σκέψη ότι, πρώτα έρχεται το στομάχι και μετά οι αρχές. Πρέπει να αντιταχθούμε. Αυτός είναι ο δρόμος μας. Αυτή είναι η ύπαρξή μας. Η πίστη είναι πιο δυνατή από τη φωτιά…”.

Θα καταλάβει ο Ελληνικός λαός ότι, σήμερα βρισκόμαστε στην κρισιμότερη καμπή της Ελληνικής Ιστορίας; Θα καταλάβει ο Ελληνικός λαός ότι, η Ελλάδα βρίσκεται στον δρόμο που δεν έχει επιστροφή, αν ο ίδιος ο λαός δεν προτάξει τα στήθη του και αν δεν ορθώσει φράγμα στα σχέδια ντόπιων και ξένων προδοτών; Θα καταλάβει, επιτέλους, ο Ελληνικός λαός ότι, πρώτα δεν έρχεται το στομάχι αλλά τα ιδανικά και πριν ακόμα και από αυτά η Πατρίδα;

Γιατί ο λαός αυτός, που σε κάθε κρίσιμη περίσταση, σε κάθε περίοδο που παρουσιάζονταν κίνδυνος για την Πατρίδα, άρπαζε στα ροζιασμένα χέρια του το όπλο και ξεχύνονταν σαν άνεμος φοβερός κατά των εχθρών της; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι; Γνωρίζουμε πού πήγαν. Η φυσική φθορά τους τύλιξε και τους εξόντωσε. Αλλά, δεν άφησαν πίσω τους κανέναν που να ονομάζεται Έλληνας; Κανέναν;

Με πόνο ψυχής διαβάζω καθημερινώς στις εφημερίδες, ή ακούω τα ανέντιμα και ανήθικα κέντρα προπαγάνδας, τα κανάλια της τηλεόρασης, δηλώσεις, διαμαρτυρίες, κραυγές, αντιπαραθέσεις, βρισιές και ό,τι άλλο φαντασθεί κανένας, για το κόψιμο των συντάξεων, για διορισμούς, για παροχές για ατιμίες των πολιτικών, από πρόσωπα που μέχρι χθες κανένας δεν γνώριζε την ύπαρξή τους, αλλά, για το κατάντημα της Πατρίδας καμμία λέξη. Όλοι αποφεύγουν να αναφέρουν την τιμιώτερη έννοια την οποία πρέπει να σέβεται ο άνθρωπος. Δεν άκουσα καμμία ημέρα να γίνεται λόγος για την Πατρίδα. Πολύς, όμως, είναι ο λόγος, τι μας έκοψαν και τι θα πάρουμε!!!

Ένας λαός που έπαψε να έχει φωτιά μέσα στα στήθια του και να ζει με ηθικές αξίες, ένας λαός που δέχεται τα σκύβαλα της κοινωνίας να τον κυβερνήσουν και να τον οδηγήσουν σε δρόμο αξιοπρέπειας και ευημερίας, δεν αξίζει καμιάς εκτίμησης, δεν αξίζει καν να ζει. Ένας λαός ο οποίος έμαθε και συνήθισε να ζει ως επαίτης και να σκύβει το κεφάλι σε όποιον εκμεταλλευτή και τοκογλύφο, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Και δεν θα έχει μακροημέρευση. Σύντομα θα χαθεί.

Δεν πονώ και δεν κλαίω γι’ αυτόν τον σημερινό λαό. Ό,τι κι αν υποστεί στην πορεία του χρόνου, θα είναι αυτός και μόνο αυτός υπεύθυνος και υπαίτιος. Κλαίω και πονώ για την Πατρίδα μου. Για την χώρα αυτή που κάποτε γέννησε ήρωες, κάποτε γέννησε ηγέτες και σήμερα άγεται και φέρεται από τα ρεμάλια της συμφοράς. Και κλαίω και πονώ ακόμα, διότι κανένας, μα κανένας από εκείνους που ορκίστηκαν και  ανέλαβαν την φύλαξή της, δεν βλέπει την καταστροφή που έρχεται και που θα καλύψει τα πάντα. Έπεσαν όλοι στον βόρβορο του στομαχιού και ξέχασαν τον όρκο τους και τις αρχές τους. Αυτοί θα δώσουν λόγο ενώπιον της Ιστορίας.